“Kam tre fëmijë për të rritur dhe tani jemi krejtësisht vetëm. Ndihemi të shkatërruar”.
Flet me një zë të dobët, pothuajse të padëgjueshëm, bashkëshorti i 42-vjeçares Lavdije Isteri. Një heshtje e rëndë, e ndërprerë vetëm nga të qarat dhe hapat e pasigurt, mbizotëron në korridorin e pallatit ku familja ka jetuar jetën e saj të përditshme për më shumë se njëzet vjet. Një jetë e shuar brenda një çasti.
Ajo që ndodhi tre ditë më parë duhej të ishte një e premte në mëngjes si gjithë të tjerat, por u shndërrua në një tragjedi të padurueshme. Lavdije Isteri, me origjinë nga Durrësi, në Shqipëri, vdiq pasi u përplas nga një automjet i rëndë, ndërsa po shoqëronte vajzën e saj më të vogël në shkollën fillore “Marco Polo” në Passarella të Italisë.
Ajo vdiq mbi vijat e bardha, nën sytë e vajzës së saj vetëm nëntëvjeçare, pasi u shtyp nga një kamion i mbeturinave që po merrte kthesën. Një përplasje fatale, e shkaktuar me shumë gjasë nga pika e verbër e kabinës, e cila nuk i la gruas asnjë mundësi shpëtimi dhe e pengoi drejtuesin ta shihte në kohë. Drejtuesi, një burrë 59-vjeçar, kishte një përvojë të gjatë në drejtimin e mjeteve të rënda. Hetimet për ngjarjen janë në vazhdim.
Në apartamentin e familjes Isteri, gjatë gjithë ditës pati një vajtje-ardhje të pandërprerë të miqve, fqinjëve dhe të njohurve. Të gjithë me kokën ulur, me sytë e skuqur nga të qarat, ndërsa disa mbanin në duar tufa me lule si shenjë afërsie dhe ngushëllimi.
Në parkimin përpara banesës ndodhet furgoni i kompanisë Ennebi Noventa Costruzioni, ndërmarrja ku punon kryefamiljari, i cili ishte kthyer me nxitim sapo kishte marrë vesh lajmin.
Bashkëshorti, Gurim Isteri, gjen forcën të flasë, edhe pse lotët i rrjedhin nëpër fytyrë. Dhimbja është një peshë e tmerrshme mbi kraharor, por vetëdija se duhet të mbrojë fëmijët e tij është e vetmja spirancë ku mund të kapet.
“Duhet të vazhdoj përpara dhe të vazhdoj të jem i fortë për familjen tonë”, thotë ai me zërin e thyer nga vuajtja.
Përveç vajzës 9-vjeçare, e tronditur nga ajo që ka ndodhur, çifti ka edhe dy fëmijë më të mëdhenj, një djalë 18-vjeçar dhe një vajzë 22-vjeçare. Një familje e bashkuar, e shkatërruar në një çast.
Gurimi ndodhej larg për punë kur ndodhi aksidenti.
“Erdha dje nga Cremona”, shpjegon ai, “dhe gjatë mbrëmjes mora pjesë në lutjen në kishë, të organizuar nga komuniteti”.
Solidariteti i bashkëqytetarëve dhe përqafimi i komunitetit vendas janë mbledhur rreth tij dhe fëmijëve të tij, por fjalët nuk arrijnë ta mbushin një plagë kaq të thellë.
Historia e Gurimit dhe Lavdijes kishte nisur shumë vite më parë në Shqipëri. Më pas, si shumë çifte të tjera, ata kishin marrë vendimin të kërkonin një të ardhme diku tjetër, në Itali.
Ata ishin vendosur në Passarella rreth 24 vjet më parë, duke u integruar në komunitet, ku çifti njihej për përkushtimin ndaj punës dhe për natyrën e dashur të Lavdijes, e cila kujdesej për fëmijët.
“Nuk dua të akuzoj askënd, por e di që më kanë vrarë nga brenda”, vazhdon Gurimi. “Na kanë vrarë të gjithëve. E kemi zemrën të copëtuar. Askush nuk ka ardhur të kërkojë falje dhe ne jemi të shkatërruar nga dhimbja. Zemërimi nuk zgjidh asgjë, por dhimbja është tepër e madhe”.
“Me Lavdijen gjithçka ishte e bukur, gjithçka ishte perfekte. Do ta jetoja edhe një mijë herë historinë që kam jetuar me të. Të jetonim së bashku ishte diçka e mrekullueshme”, vazhdon bashkëshorti.
“Gruaja ime ishte një njeri i jashtëzakonshëm. Jam i sigurt se në të gjithë botën nuk do të gjej kurrë një tjetër si ajo. Dhe më mungon shumë. Zemra ime do ta kujtojë përgjithmonë. Deri tani nuk ka qenë e mundur as ta shohim përsëri. Jemi në pritje të njoftimeve nga autoritetet për të caktuar datën e funeralit”.
