“Kemi mbetur tre jetimë”-letra e nipit të Selam Musait drejtuar Enver Hoxhës për nënën e burgosur

Një letër e shkruar me dorë më 7 mars 1971 nga Kastriot Jaupi, nipi i Heroit të Popullit Selam Musai, zbulon dramën e tre fëmijëve të mbetur pa prindër në vitet e diktaturës komuniste.

Në letrën drejtuar Enver Hoxhës, Kastrioti i prezantohet si një djalë 13-vjeçar nga Fieri, i cili jetonte bashkë me motrën dhe vëllain e vogël. Ai i kërkon udhëheqësit komunist të ndërhyjë për lirimin e nënës së tyre, Belore Jaupi, e cila ndodhej në burg.

Djali kujton se babai i tij kishte ndërruar jetë më 4 janar 1970 pas një sëmundjeje të rëndë. Vdekja e të atit e kishte lënë familjen në vështirësi, ndërsa burgosja e nënës kishte bërë që tre fëmijët të mbeteshin praktikisht pa asnjërin prej prindërve.

Në letër ai përshkruan jetën e vështirë të familjes. Motra, Vitorina, sipas tij vuante nga mushkëritë, ndërsa vëllai i vogël kishte mbetur pa kujdesin e nënës. Kastrioti shkruan se po kalonin vitet më të vështira të jetës dhe se mungesa e së ëmës ndihej çdo ditë.

Një pjesë e rëndësishme e letrës lidhet me origjinën familjare. Kastrioti thekson se gjyshi i tij, Sefë Musai, ishte vëllai i Selam Musait dhe se familja e tyre kishte qenë e lidhur me Luftën Nacionalçlirimtare. Përmes këtij fakti ai duket se përpiqet të bindë udhëheqjen komuniste të tregojë mëshirë ndaj familjes së tyre.

“Ah sa shumë kemi dëshirë të na kthehet nëna jonë”, shkruan ai në një nga fragmentet më prekëse të letrës.

Dokumenti përmban edhe referenca ndaj përpjekjeve të familjarëve për të siguruar lirimin e Belore Jaupit, ndërsa fëmijët mbeteshin në kujdesin e të afërmve dhe përballeshin me vështirësi ekonomike e shëndetësore.

Letra e 7 marsit 1971 hedh dritë mbi një realitet pak të njohur të kohës. Ndërsa propaganda fliste për familjet e dëshmorëve dhe heronjve të luftës, nipi i Selam Musait i shkruante Enver Hoxhës për të kërkuar lirimin e nënës së burgosur. Në pak faqe të shkruara me dorë, ai përshkruan vdekjen e të atit, sëmundjen e motrës dhe jetën e tre fëmijëve të mbetur pa prindër. Dokumenti mbetet një dëshmi e drejtpërdrejtë se si vendimet e regjimit prekën edhe familje që konsideroheshin të lidhura me historinë zyrtare të Luftës Nacionalçlirimtare.