Tenderi 50 milionë euro për mirëmbajtjen e akseve rrugore kombëtare është është shndërruar në një skandal...
BOTA
Konflikti me Iranin, 7 arsyet pse SHBA-ja nuk e “fitoi” luftën
PiranjatPërditësimi i fundit 2 Qershor 2026, 17:50
Negociatat në Gjirin Persik kanë mbetur në vendnumëro, ashtu si edhe konflikti. Irani nuk mund të konsiderohet fitues, sepse nuk arriti të dëbojë trupat amerikane nga rreth 20 bazat ushtarake të shpërndara nga Iraku deri në Emiratet e Bashkuara Arabe, një zinxhir fortifikimesh përgjatë rrugëve strategjike të naftës.
Por as Shtetet e Bashkuara nuk mund të shpallin fitore. E njëjta rrugë strategjike vazhdon të kërcënohet nga raketat, dronët dhe mjetet e shpejta detare të Gardës Revolucionare Iraniane (Pasdaranëve). Bazat amerikane kanë pësuar dëme të konsiderueshme dhe vazhdojnë të jenë objekt i sulmeve sporadike. Sipas kësaj analize, ato nuk janë më plotësisht të mbrojtshme.
Objektivat fillestare të SHBA-së rrëzimi i regjimit iranian, neutralizimi i arsenalit raketor dhe shpërbërja e milicive shiite aleate të Teheranit duken tashmë si plane të parealizuara.
Ka të paktën shtatë arsye pse Shtetet e Bashkuara nuk e kanë arritur fitoren e synuar.
1. Vrasja e Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei
Në vend që të shkaktonte kaos dhe përçarje, eliminimi i Ali Khameneit solli një konsolidim të regjimit. Ai gjithashtu legjitimoi procesin e pasardhjes nga djali i tij, Mojtaba Khamenei, një skenar që deri atëherë ishte kundërshtuar nga shumë qarqe politike dhe konsiderohej si një trashëgimi familjare e papranueshme.
2. Vrasja e Ali Larijanit
Ali Larijani ishte një figurë me peshë që kishte mosmarrëveshje të forta me krahun më radikal të establishmentit iranian, të udhëhequr nga Mohammad Bagher Ghalibaf. Pas eliminimit të Larijanit, kundërpeshat e brendshme u dobësuan dhe u krijua një bllok më i unifikuar i linjës së ashpër.
3. Lufta dymbëdhjetëditore e vitit 2025
Efekti i befasisë, mbi të cilin mbështetej strategjia për të destabilizuar regjimin, ishte zbehur ndjeshëm nga konflikti i vitit 2025. Pas atij përballimi, Pasdaranët u përgatitën për një skenar të ri lufte. Urdhri i tyre ishte i qartë: ngushtica e Hormuzit duhej të bllokohej sapo të identifikohej raketa e parë armike. Sipas kësaj analize, pikërisht kështu ndodhi.
4. Besimi se strategjia “Shock and Awe” do të funksiononte
Uashingtoni llogariti se strategjia e goditjeve masive dhe tronditëse, e përdorur kundër regjimit të Saddam Husseinit në Irak, mund të jepte rezultate të ngjashme edhe ndaj Iranit.
Megjithatë, Republika Islamike kishte studiuar për dy dekada rrëzimin e Irakut dhe ishte përgatitur pikërisht për t’u përballur me një model të tillë sulmi.
5. Përdorimi i raketave dhe bombave të kushtueshme për të shkatërruar arsenalin iranian
Për të goditur infrastrukturën raketore iraniane, SHBA-ja përdori raketa dhe bomba planuese me kosto të lartë dhe me ritëm të kufizuar prodhimi. Veçanërisht rezervat e raketave JASSM u reduktuan brenda pak javësh nën nivelet e konsideruara të sigurta.
Kjo e bëri më të vështirë vazhdimin e operacioneve me të njëjtin intensitet.
6. Konsumimi i sistemeve të avancuara mbrojtëse
Për të ndalur kundërpërgjigjet iraniane, SHBA-ja përdori në masë interceptorë të sofistikuar dhe shumë të kushtueshëm.
Sipas vlerësimeve të përmendura në analizë, gjatë 38 ditëve të konfliktit me intensitet të lartë, Pentagoni konsumoi rreth 60 për qind të raketave Patriot dhe më shumë se gjysmën e interceptorëve THAAD. Me ritmet aktuale të prodhimit, rikthimi i këtyre rezervave mund të kërkojë nga një deri në tre vjet.
7. Sulmet ndaj hyrjeve të komplekseve raketore nëntokësore
Një pjesë e madhe e municioneve të avancuara, përfshirë raketat JASSM dhe armë të tjera edhe më të kufizuara në numër, u përdorën për të goditur hyrjet e bazave raketore nëntokësore iraniane.
Megjithatë, sipas analizës, këto sulme prodhuan rezultate të kufizuara. Hyrjet e dëmtuara riparoheshin zakonisht brenda dy ose tre ditësh dhe aktiviteti i lëshimit të raketave rifillonte me ritëm të qëndrueshëm.
