Demokratët Europianë kanë reaguar për protestën qytetare që zhvillohet prej më shumë se dy muajsh në Tiranë, d...
BOTA
Rekordi që vendosi kriza në Ceuta për Bashkimin Europian
PiranjatPërditësimi i fundit 2 Gusht 2026, 23:20
Nëse shifrat konfirmohen, kjo do të ishte rritja më e madhe e mbërritjeve të parregullta të regjistruara ndonjëherë në territorin e BE-së.
Shumica e emigrantëve erdhën nga deti, duke notuar nga qyteti kufitar maroken i Fnideq.
Ata arritën në disa plazhe, veçanërisht në El Tarajal, një nga më të afërtat me kufirin, shkruan euronews.
Të paktën 34 persona kanë vdekur gjatë kësaj përpjekjeje, raporton Associated Press, shumë prej të cilëve u përfshinë në një rrëmujë ndërsa përpiqeshin të kalonin gardhet.
Në një fjalim drejtuar kombit, kryeministri spanjoll Pedro Sanchez e quajti ngjarjen një sulm ndaj integritetit territorial të vendit, i cili “meriton dënimin më të fortë”.
Sanchez ia fajësoi trafikimin e migrantëve, duke cituar një vendim të Gjykatës Supreme të Spanjës në korrik, të cilin bandat dyshohet se e keqinterpretuan si një ndalim për kthimin e migrantëve që mbërrijnë nëpërmjet detit pa gjyq paraprak.
Si krahasohet kriza aktuale e emigrantëve në Ceuta me të tjerat?
Ceuta ka përjetuar tashmë një presion të ngjashëm të madh në vitin 2021, kur rreth 10,000 emigrantë hynë në enklavë vetëm në 48 orë, midis 17 dhe 18 majit.
Në atë kohë, “lehtësimi i kufijve” i raportuar nga Maroku u interpretua gjerësisht si hakmarrje politike ndaj vendimit të Spanjës për të lejuar hyrjen në vend për trajtim mjekësor të Brahim Ghali-t, udhëheqësit të frontit pro-pavarësisë të Saharasë Perëndimore, Polisario.
Por gjatë dekadave të fundit, Evropa ka përjetuar disa rritje të tjera të mbërritjeve, shpesh të lidhura me luftëra dhe përçarje diplomatike, në vend të tendencave afatgjata të migracionit.
Kriza e fundit e madhe ndodhi në vitet 2015 dhe 2016, e shkaktuar nga lufta në Siri.
Në atë kohë, Hungaria ishte bërë një nga vendet kryesore të tranzitit, me pothuajse 400,000 kalime të parregullta të raportuara në vitin 2015, kryesisht nga rruga e Ballkanit Perëndimor.
Kjo e shtyu Budapestin të ngrinte një gardh katër metra të lartë në kufirin e saj jugor me Serbinë.
Megjithatë, mbërritjet e përditshme në kulmin e eksodit – nga 4,000 në mbi 8,000 – nuk ishin aspak afër asaj që Ceuta po përjeton që nga e enjtja.
Gjatë së njëjtës periudhë, ishulli grek i Lesbosit u vu gjithashtu nën presion të madh, duke pritur pothuajse gjysmë milioni mbërritje në të njëjtin vit, sipas UNHCR-së .
Greqia u përball me një tjetër sfidë të madhe në vitin 2020, kur Turqia njoftoi se nuk do t’i pengonte më migrantët të arrinin në Evropë, pas vrasjes së 33 ushtarëve turq në provincën Idlib të Sirisë gjatë një sulmi nga qeveria siriane kundër rebelëve.
Në atë kohë, Turqia pretendonte se kishte hapur kufirin për 80,000 emigrantë, të cilët më pas u drejtuan drejt Greqisë përgjatë lumit Evros.
Fluksi zgjati për një muaj, duke çuar në një përplasje të tensionuar midis Athinës dhe Ankarasë.
Cilët kufij të tjerë evropianë janë më të brishtë ose nën presion?
Pas pushtimit në shkallë të plotë të Ukrainës nga Rusia, flukse të reja emigrantësh të paligjshëm në BE – kryesisht Polonia, Letonia dhe Lituania – filluan të vinin nga Bjellorusia, e cila u akuzua për lehtësimin e kontrollit të kufijve në kontekstin e një lufte hibride pro-ruse.
Në vitin 2025, Frontex, agjencia e kontrollit kufitar të BE-së, zbuloi gati 11,000 kalime të parregullta kufitare.
Megjithatë, shifrat kanë qenë në rënie që nga viti 2024 dhe mbeten shumë më poshtë se shifrat e regjistruara në rrugët më të ngarkuara të migracionit të BE-së.
Konkretisht, Mesdheu lindor (51,000 zbulime në vitin 2025) dhe Mesdheu qendror (afërsisht 66,000 në vitin 2025), me Italinë në vijën e parë.
Kur bëhet fjalë për presionin mbi kufijtë e BE-së, Italia shpesh e gjeti veten në vijën e parë të frontit.
Një nga valët më të habitshme të fundit ndodhi në Lampedusa, një ishull i vogël midis Tunizisë dhe Siçilisë, ku 7,000 emigrantë mbërritën vetëm në dy ditë në shtator 2023.
Por ndoshta ajo që mbetet më e skalitur në kujtesën kolektive të Italisë daton që nga viti 1991, kur një anije mbërriti në Bari që mbante rreth 20,000 refugjatë shqiptarë, pas rënies së regjimit komunist të vendit.
