“E Premtja e 13-të”, misteri që frymëzoi sagën horror

Edhe ata që nuk janë adhurues të filmave horror e njohin sagën e famshme “Friday the 13th”, e cila u shndërrua në një nga seritë më të suksesshme të kinemasë së frikës.

Filmi i parë, i shfaqur në vitin 1980, rrëfen historinë e Jason Voorhees, një fëmije që mbytet në kampin Crystal Lake për shkak të neglizhencës së stafit dhe që, vite më vonë, rikthehet për t’u hakmarrë. Megjithëse historia ka elemente të mbinatyrshme, shumë studiues të kulturës pop besojnë se ajo u frymëzua pjesërisht nga një ngjarje reale që tronditi Finlandën dy dekada më herët.

Më 5 qershor 1960, në brigjet e liqenit Bodom, rreth 20 kilometra larg Helsinkit, tre të rinj u vranë në mënyrë brutale, ndërsa një i katërt mbeti gjallë me plagë të rënda. Krimi, i njohur si “Vrasjet e Liqenit Bodom”, mbetet një nga misteret më të mëdha kriminale në historinë finlandeze.

Viktimat ishin dy vajza 15-vjeçare, Maila Irmeli Björklund dhe Anja Tuulikki Mäki, si dhe 18-vjeçari Seppo Antero Boisman. Të katërt kishin dalë për kamping gjatë fundjavës së verës së vitit 1960.

Sipas hetimeve, mes orës 04:00 dhe 06:00 të mëngjesit të 5 qershorit, sulmuesi goditi tendën nga jashtë. Tre të rinjtë humbën jetën nga plagët e shumta me thikë, ndërsa Nils Wilhelm Gustafsson mbijetoi, megjithëse pësoi tronditje cerebrale, fraktura të nofullës dhe dëmtime të rënda në fytyrë.

Trupat dhe i mbijetuari u gjetën disa orë më vonë. Hetuesit vunë re se Björklund kishte pësuar dëmtimet më të rënda, çka më vonë do të ushqente teori të ndryshme mbi motivin e krimit.

Gustafsson qëndroi në koma për disa orë dhe rifitoi vetëdijen vetëm pas disa ditësh. Ai deklaroi se sulmuesi ishte një burrë biond, i veshur me rroba të kuqe dhe të zeza. Dëshmi të ngjashme dhanë edhe disa vëzhgues zogjsh që ndodheshin pranë zonës atë mëngjes.

Megjithatë, hetimi u dëmtua që në fillim. Policia nuk izoloi siç duhet vendngjarjen dhe lejoi hyrjen e personave të tjerë në zonë, duke komprometuar prova të rëndësishme. Armët e përdorura në krim nuk u gjetën kurrë, ndërsa disa sende personale të viktimave u zhdukën në mënyrë misterioze.

Gjatë dekadave që pasuan, autoritetet finlandeze hetuan disa të dyshuar, por asnjëherë nuk arritën të siguronin prova përfundimtare.

I mbijetuari u bë i dyshuari kryesor

Pas më shumë se katër dekadash pa zhvillime të rëndësishme, hetuesit rikthyen vëmendjen te i mbijetuari, Nils Gustafsson. Në mars të vitit 2004 ai u arrestua dhe u akuzua për vrasjen e tre shokëve të tij.

Prokuroria argumentoi se ai kishte vrarë të dashurën e tij, Maila Björklund, gjatë një shpërthimi xhelozie dhe më pas kishte eliminuar dy të rinjtë e tjerë për të mos lënë dëshmitarë. Si bazë për akuzën u përdorën analiza të njollave të gjakut dhe interpretimi i plagëve të viktimave.

Mbrojtja kundërshtoi këtë teori, duke theksuar se dëmtimet e rënda të Gustafssonit e bënin të pamundur që ai të kishte kryer sulmin. Avokatët argumentuan gjithashtu se krimi mund të ishte kryer nga më shumë se një person.

Më 7 tetor 2005, gjykata e shpalli Gustafssonin të pafajshëm për mungesë provash. Më pas ai kërkoi dëmshpërblim për dëmin psikologjik të shkaktuar nga procesi dhe arriti një marrëveshje me shtetin finlandez.

Sot, 66 vjet pas ngjarjes, masakra e Liqenit Bodom mbetet e pazbardhur dhe vazhdon të konsiderohet një nga enigmat më të mëdha kriminale në Evropën Veriore.