Ishte e diela para Krishtlindjeve të vitit 1975, dhe Vjena ishte e mbuluar nga 300 cm dëborë.
Pak para orës 11:30 të paradites...
LIFESTYLE
Historia prekëse/ Nusja shqiptare gjeti fustanin e saj pas apelit në rrjetet sociale: Nuk kam para për ta blerë
PiranjatPërditësimi i fundit 15 Gusht 2026, 13:51
Nusja që nuk kishte mundësi të blinte fustanin e saj të dasmës, më në fund e gjeti. Ajo e gjeti në manastirin e Santa Rita da Cascia, ku është jashtëzakonisht e lumtur.
“Është pikërisht siç e doja. Ka edhe dantellë dhe vello”, tregon ajo sapo del nga vendi ku murgeshat ruajnë fustanet e dasmës që nuset i dhurojnë pasi i kanë veshur.
Nusja është e emocionuar dhe falënderon mirësinë e murgeshave, veçanërisht Maria Laurën. “Ajo ishte e mrekullueshme dhe më ndihmoi të zgjidhja. Më solli shumë fustane. Jam e lumtur, faleminderit. Madje do t’u thosha të gjitha grave që, si unë, nuk kanë mundësi ta blejnë një fustan, të shkojnë në manastirin e Santa Ritës. Murgeshat atje janë vërtet fantastike dhe unë jam shumë e lumtur”.
Ishte Corriere di Arezzo, në ditët e para të korrikut, që publikoi historinë e kësaj gruaje. Vëmendjen kishte tërhequr një mesazh që ajo kishte publikuar në grupin e Arezzos “Ta dhuroj nëse vjen ta marrësh”, ku pyeste nëse dikush mund t’i dhuronte një fustan nusërie.
Pas këtij apeli nisi një zinxhir solidariteti. Shumë gra u ofruan ta ndihmonin gruan, e cila është me origjinë nga Shqipëria, por jeton në një qytezë pranë Corcianos, në kufirin mes Umbrias dhe Toskanës.
Disa i sugjeruan të drejtohej te Caritas e Peruxhias, ndërsa të tjera i rekomanduan manastirin e Santa Ritës. Disa gra madje e kontaktuan drejtpërdrejt për t’i ofruar fustanet e tyre.
“Takova edhe disa prej këtyre grave, por fustanet nuk më bënin. Në fund lashë një takim me murgeshat e Cascias dhe shkova atje. U emocionova pothuajse nga gëzimi, sepse ato ishin jashtëzakonisht të sjellshme. Më sollën shumë fustane dhe më lanë të zgjidhja”.
Mes shumë fustaneve, njëri në veçanti i tërhoqi vëmendjen: “Ka dantellë dhe gjithashtu vello. Nuk e di se kujt i përkiste dhe nuk e pyeta për historinë e tij. Thjesht e mora, duke lënë një kontribut për manastirin. Ishte pikërisht siç e kërkoja unë dhe jam vërtet e lumtur”.
Dasma është planifikuar për mesin e shtatorit.
“Dua të falënderoj të gjithë njerëzit që gjatë kësaj periudhe më kanë qëndruar pranë dhe më kanë ndihmuar, edhe pse nuk më njihnin. Dua të falënderoj murgeshat e manastirit të Santa Ritës, të cilat më pritën dhe më bënë të ndihesha si një nuse e vërtetë. Faleminderit me gjithë zemër”.
Të bësh një foto të fustanit para dasmës është e pamundur, pasi tradita për të mos treguar fustanin e nusërisë para ceremonisë respektohet në të gjithë botën.
“Pas ceremonisë”, premton ajo.
Tani fustani është gjetur. Nuk mbetet veçse të mendojë për lumturinë. Dhe me pak dantellë, gjithçka bëhet edhe më bukur.
