Enti Rregullator i Ujit pranoi kërkesat e shoqërive rajonale të Ujësjellësave për rritjen e tarifave. Për të mbuluar p...
POLITIKE
Ish-ministri i PS: Ka ardhur koha që protestat të kalojnë në mosbindje civile
PiranjatPërditësimi i fundit 2 Gusht 2026, 19:50
Ish-ministri socialist Arben Malaj ka bërë thirrje që protestat paqësore të zhvilluara prej më shumë se dy muajsh të përshkallëzohen në forma të mosbindjes civile, duke e cilësuar atë si një nga mjetet më të fuqishme të rezistencës pa përdorur dhunë.
Përmes një postimi në Facebook, Malaj shprehet se mosbindja civile ka ndryshuar rrjedhën e historisë në shumë vende të botës, duke rrëzuar perandori, regjime shtypëse dhe qeveri të korruptuara.
Sipas tij, protestat paqësore duhet të kulmojnë pa vonesë në mosbindje civile, ndërsa sjell në vëmendje pesë shembuj historikë që, sipas tij, dëshmojnë fuqinë e kësaj forme rezistence.
Malaj përmend lëvizjen e udhëhequr nga Mahatma Gandhi në Indi, Revolucionin e Kadifenjtë në Çekosllovaki me Václav Havel, lëvizjen kundër aparteidit në Afrikën e Jugut me Nelson Mandela, Revolucionin Popullor në Filipine dhe Lëvizjen për të Drejtat Civile në SHBA të udhëhequr nga Martin Luther King Jr. dhe Rosa Parks.
Sipas ish-ministrit socialist, këto lëvizje treguan se rezistenca paqësore, bojkotet, grevat dhe mosbindja civile mund të sjellin ndryshime të mëdha politike dhe shoqërore, pa përdorur dhunë.
Protestat paqësore atdhetare duhet të kulmojnë pa vonesë në “Mosbindje Civile”
Mosbindja civile ka qenë historikisht një nga armët më të fuqishme pa dhunë për të rrëzuar perandori, regjime shtypëse dhe qeveri të korruptuara/”shtete hajdute”.
Ja 5 nga rastet më frymëzuese në historinë njerëzore, ku rezistenca paqësore dhe mosbindja civile ndryshuan rrjedhën e historisë:
Mahatma Gandhi udhëhoqi miliona indianë në një seri fushatash të mosbindjes civile kundër sundimit kolonial britanik.
Nisma më ikonike ishte Marshi i Kripës (Salt March) në vitin 1930, ku qytetarët sfiduan hapur monopolin dhe taksat britanike mbi kripën duke e prodhuar atë vetë nga deti.
Kjo lëvizje e paralizoi kontrollin ekonomik dhe administrativ të Perandorisë Britanike në Indi.
Ajo tregoi se një nga perandoritë më të mëdha në histori nuk mund të sundonte pa pëlqimin e të sunduarve, duke çuar përfundimisht në pavarësinë e Indisë në vitin 1947.
Të udhëhequr nga shkrimtari dhe disidenti Václav Havel, studentët, artistët dhe qytetarët organizuan protesta masive paqësore, greva dhe mosbindje civile kundër autoritarizmit dhe korrupsionit të regjimit komunist.
Përmes bojkotit, protestave të heshtura dhe grevave të përgjithshme, brenda vetëm 11 ditëve regjimi totalitar u dorëzua pa u shkrepur asnjë plumb.
Kjo solli rënien e regjimit dhe zgjedhjen e Havelit si president.
Popullsia e shtypur e Afrikës së Jugut, e frymëzuar nga udhëheqës si Nelson Mandela, përdori bojkotin e bizneseve të pakicës së bardhë, grevat e punës, mos-pagimin e taksave lokale dhe shkeljen e qëllimshme të ligjeve segreguese (kufizimeve të lëvizjes).
Mosbindja civile masive e bëri të pamundur qeverisjen e vendit nga regjimi i Apartheidit dhe shkatërroi ekonominë e tij.
të anulonte ligjet raciste dhe të mbante zgjedhjet e para demokratike në vitin 1994.
Diktatori Ferdinand Marcos kishte vjedhur miliarda dollarë nga arkat e shtetit dhe kishte manipuluar zgjedhjet.
Në përgjigje, miliona qytetarë, të mbështetur nga kisha dhe lëvizjet qytetare, dolën në rrugë, bllokuan autostradat kryesore dhe refuzuan të zbatonin urdhrat e qeverisë.
Kur ushtria mori urdhër të qëllonte mbi turmën, qytetarët u përgjigjën duke u ofruar ushtarëve lule, ushqim dhe lutje. Ushtarët refuzuan të qëllonin mbi popullin e tyre, duke çuar në ikjen e diktatorit nga vendi dhe rikthimin e demokracisë.
E udhëhequr nga Martin Luther King Jr., Rosa Parks dhe aktivistë të tjerë, kjo lëvizje përdori metoda strikte të mosbindjes civile: ulje paqësore në vende të ndaluara për afro-amerikanët, bojkote të autobusëve (si Bojkoti i Autobusëve në Montgomery) dhe marshe paqësore.
Duke ekspozuar padrejtësinë e ligjeve segreguese përmes rezistencës paqësore përballë dhunës policore, lëvizja detyroi qeverinë federale të
miratonte Aktin e të Drejtave Civile (1964) dhe
Aktin e të Drejtave të Votimit (1965),
duke shembur përfundimisht këtë sistem institucional diskriminues.
