Irani po vijon kontaktet diplomatike me vendet ndërmjetësuese për të ulur tensionet, por këmbëngul se çdo marrëveshje...
SHOWBIZ
Selvije Jao bën dedikimin prekës për Shpat Kasapin: Historia jonë përfundoi me një lamtumirë që kurrë nuk doja ta thosha
PiranjatPërditësimi i fundit 13 January 2026, 17:27
Selvije Jao herë pas here bën postime prekëse në rrjetet sociale, të cilat janë dedikime të ndjera për partnerin e saj, Shpat Kasapi, i cili ndërroi jetë në nëntor të vitit 2025 pas një ataku në zemër.
Së fundmi, ajo ka publikuar një mesazh të gjatë në “Instastory”, ku flet për mungesën, dhimbjen dhe mallin për bashkëshortin e ndjerë, që siç thotë ajo, i dha një lamtumirë që kurë nuk do donte t’ia jepte. Në postimin e saj, Selvije shkruan se në mendje sa herë mbyll sytë i vijnë kujtimet dhe momentet e veçanta që ka kaluar me Shpatin.
“Sa herë që mbyll sytë, e gjej veten duke vallëzuar me kujtimet që krijuam; dhe sa herë që i hap, më kujtohet se historia jonë përfundoi me një lamtumirë që kurrë nuk doja ta thosha”, thuhet në postimin që ajo ka shpërndarë.
Ndër të tjera ajo thotë se shpesh mendon edhe se si do kishte qenë jeta e saj nëse nuk do ta kishte njohur kurrë Shpatin, por më pas thekson se gjithmonë do kishte zgjedhur atë.
“Të më mungosh nuk duhej kurrë të ishte një kapitull i jetës sime. E megjithatë, ja ku jam, duke u zgjuar në mes të natës, duke pëshpëritur emrin tënd në errësirë, sikur ai të mund të të sillte më afër. Sa herë që mbyll sytë, e gjej veten duke vallëzuar me kujtimet që krijuam; dhe sa herë që i hap, më kujtohet se historia jonë përfundoi me një lamtumirë që kurrë nuk doja ta thosha. Ndonjëherë lutem — duke u përgjëruar, duke iu përgjëruar Zotit — që kur të shtrij dorën në errësirë, të mos jetë dora ime ajo që po mbaj. Dhe pastaj ndalem, sepse një mendim tjetër më përshkon: Si do të kishte qenë jeta ime nëse ti nuk do të kishe hyrë kurrë në të?
Dhe në atë çast, buzëqesh. Sepse edhe pse dhemb, edhe pse e mbaj këtë mall si një hije, e di që do të të zgjidhja përsëri. Çdo version tëndin.
Çdo moment tonin.
Dhe ndoshta kjo është pjesa që dhemb më shumë — që kujtimet që krijuam ende ndihen si shtëpi dhe, diku thellë brenda meje, ende shpresoj për një jetë ku nuk të kujtoj vetëm… por jetoj me ty.”, ka shkruar ajo.
