Infantino po lëkundet në FIFA. A është futbolli global gati për një ndryshim të madh?

Në rast se e keni harruar, brenda një muaji, Donald Trump nisi një sulm ushtarak në Venezuelë dhe më pas, një muaj pas kësaj, ai filloi të bombardonte Iranin, i cili u bë vendi i parë që luajti në një Kupë Bote në luftë me një nga vendet pritëse.

Nuk mund ta akuzosh FIFA-n se ka frikë të thyejë kufijtë. Në Kupën e Botës të kësaj vere, Trump do të pranonte me kënaqësi se kishte lobuar te Infantino për të anuluar pezullimin e një lojtari amerikan që ishte përjashtuar. Kjo ndodhi menjëherë.

Fundjavën e kaluar, Infantino iu kundërpërgjigj atyre që e urrejnë me një reagim 15-faqësh në mediat sociale - 36 orë më vonë, propozimi i tij për të shitur Kupën e Botës dhe pjesë të organizatës që ai përfaqëson, potencialisht te një fond privat investimesh i udhëhequr nga një anëtar i familjes së zgjeruar të Trump, u bë çështje diskutimi publik për shkak të disa raportimeve të shkëlqyera lajmesh.

Infantino i qortoi mediat për trajtimin që iu bë, por vendosi një sërë afatesh të shkurtra për konfederatat që nuk ishin konsultuar për idenë, përpara se njëra prej tyre, UEFA, të njoftonte se anëtarët e saj do të bojkotonin Kupën e Botës dhe të gjitha turnetë e FIFA-s nëse propozimi nuk do të tërhiqej.

Pastaj, vetëm mbrëmë, një email i dërguar nga FIFA (megjithëse pa firmën e Infantinos) pranoi tërheqjen e pashmangshme. "Është bërë e qartë se projekti ka krijuar përçarje të një natyre që, pavarësisht nivelit të mbështetjes, nuk janë më në interes të objektivit të përcaktuar që në fillim", shkruhej në të. "Si rezultat, ky propozim nuk do të vazhdojë."

Duke qenë se e gjithë kjo është bërë publike, duhet të pyesësh veten për gjërat që nuk i shohim. Me sa duket, UEFA ka pasur mjaft me Infantinon. Këtë mëngjes, organi qeverisës i futbollit evropian deklaroi humbjen e besimit në udhëheqjen e FIFA-s, duke thënë se "asnjë opsion nuk duhet të përjashtohet" kur bëhet fjalë për reformë.

“Nuk mund të vazhdojmë kështu me skema sekrete në afate të shpejta kohore, të sajuara nga individë pa fytyrë dhe me përfitim të dyshimtë për lojën”, thuhej në një deklaratë të UEFA-s. “Ne duhet të identifikojmë ata që janë përgjegjës dhe t’i mbajmë para përgjegjësisë.”

Në fillim të verës, Infantino dukej i paprekshëm, por në ajër mbizotëron një atmosferë rebelimi. Pyetjet se interesat e kujt po i shërben Infantino janë zhvilluar përtej cinikëve të zakonshëm që kanë tendencë të dyshojnë për këtë lloj gjëje. Tani, dyshimet i kanë konfederatat që së bashku kanë fuqinë ta largojnë atë.

E gjitha ngre pyetjen: a është futbolli më në fund gati për një moment rivendosjeje? Kjo do të dukej si koha e duhur. Është fillimi i një cikli tjetër të Kupës së Botës, me kujtimet e çështjes Folarin Balogun, kostot e tepërta të biletave dhe pushimet për hidratim ende të freskëta (edhe nëse futbollistët dhe tifozët bënë çmos për të ofruar një spektakël të mirëfilltë). Infantino është kandidat për rizgjedhje në mars, me kandidatët që duhet të deklarojnë qëllimin e tyre për të kandiduar deri më 18 nëntor.

Me siguri ka dikush atje që mund të paraqesë një manifest që do t'u pëlqente atyre që kanë bërë fushatë prej kohësh për ndryshime kulturore në futboll, pa i trembur shumë shoqata anëtare që kanë përfituar - financiarisht dhe në fushë - nga regjimi i Infantinos?

Nasser Al-Khelaifi, presidenti i Paris Saint-Germain nga Katari, i cili është anëtar i këshillit të FIFA-s dhe është kryetar i Klubeve Evropiane të Futbollit (EFC), thotë se nuk ka "asnjë ambicie, asnjë qëllim dhe asnjë interes për rolin në FIFA", por emra të tjerë janë lidhur më dukshëm, përfshirë Victor Montagliani, kreun e CONCACAF, dhe Sheikh Salman bin Ebrahim Al Khalifa, kreun e Konfederatës Aziatike të Futbollit.

Lise Klaveness, kreu mbresëlënës luftarak i Federatës Norvegjeze të Futbollit, do të kishte vështirësi të fitonte mbështetje të mjaftueshme, por do të ishte një kandidate interesante.

Do të jetë interesante të shohim se cilat lëvizje do të bëjë presidenti i UEFA-s, Aleksander Ceferin, nga këtu e tutje. Mandati i tij gjithashtu përfundon vitin tjetër, dhe ndërsa në vitin 2024 ai njoftoi se nuk do të kandidonte përsëri, do të ishte interesante të dihej nëse kjo  punë vërtet e madhe do të ishte tërheqëse. 

UEFA mund t’u duket evropianëve, të paktën, si një nga djemtë e mirë në të gjithë këtë, por nuk ka një rekord të shkëlqyer kur bëhet fjalë për një performancë të pastër në garat e veta, siç do të dëshmojnë mbështetësit e Liverpoolit dhe Manchester Cityt pas kaosit të finaleve të Ligës së Kampionëve në vitet 2022 dhe 2023.

Në të parin nga ato ngjarje madhështore, UEFA bëri dy deklarata duke fajësuar "mijëra tifozë" për vonesën në fillim të ndeshjes, por një shqyrtim i porositur nga brenda zbuloi se marrëveshjet e biletave dhe dështimet e sigurisë të udhëhequra nga UEFA dhe autoritetet lokale "pothuajse kishin çuar në një katastrofë". Pas një kërkimfaljeje, tifozëve të Liverpoolit iu premtua një rimbursim.

Një rast kaq i tmerrshëm, ku familjet iu nënshtruan abuzimit fizik nga policia franceze dhe bandat lokale, do të hidhte dritë mbi natyrën e marrëdhënieve në UEFA. Do të dilte në pah se konsulenti i sigurisë i organizatës në Paris, Zeljko Pavlica, ishte një punonjës relativisht i ri dhe tre vjet më parë, Ceferin kishte qenë shoqëruesi i dhëndrit në dasmën e tij.

Nëse FIFA ose ndonjë nga organet e tjera qeverisëse që kanë kaq shumë ndikim në drejtimin e sportit do të krijojnë besim me miliarda njerëz që e ndjekin, do të duhet të bëjë më mirë në përcaktimin e vijave të qarta ndarëse midis zyrtarëve, pavarësisht se sa të largët duken se janë.

Ndoshta Infantino do të marrë besimin nga paraardhësi i tij, Sepp Blatter, i cili u shkarkua nga UEFA në vitin 2011 pas akuzave për korrupsion kundër anëtarëve të FIFA-s, vetëm për të qëndruar në detyrë për pesë vjet të tjera.

Blatter urrehej shumë, por presidenca me sa duket kërkon më shumë vëmendje tani sesa gjatë mbretërimit të tij kontrovers për shkak të dëshirës së Infantinos për të “zhvilluar lojën” në një periudhë kur bota është bërë më e polarizuar. Kjo vendosmëri ka rritur numrin e njerëzve që kanë një mendim për punën e tij dhe, nga ana tjetër, numrin e atyre që do të donin ta shihnin atë të rrëzohej.

“Ndarja” që FIFA përmendi në deklaratën e saj të premten në mbrëmje nuk është aq shumë midis anëtarëve të saj, por midis udhëheqjes së institucionit dhe gjithçkaje që ndodhet poshtë tij. Nëse besueshmëria e Infantinos shkatërrohet dhe nuk bëhet asgjë për të sjellë një ndryshim të duhur në prioritete, atëherë qeverisja e sportit ka pak gjasa të rikuperohet.

Ka sfida të jashtëzakonshme në lidhje me zbatimin e kësaj në praktikë, duke pasur parasysh problemet dhe motivimet e ndryshme nëpër kontinente dhe federata. Çuditërisht, kushdo që dëshiron të zëvendësojë Infantinon sigurisht që mund të mësojë prej tij, sepse ai ka qenë shumë i zhdërvjellët në të luajturit e një loje politike që i ka lejuar atij të ndërtojë mbështetje.

Ndoshta çdo ngurrim nga kandidatët e pritur pasqyron se sa toksik është bërë pozicioni nën drejtimin e drejtuesit aktual.