Zjarri në zonën e Radostinës në Fier vijon të jetë aktiv me intensitet të lartë dhe situata raportohet e vështir&...
BOTA
The Independent: Si i ka ulur Italia mbërritjet e anijeve të vogla me më shumë se 60% në një vit dhe cila është skema e Shqipërisë?
r.llPërditësimi i fundit 16 Shtator 2024, 21:51
meloni, starmer
BRITANI- Sir Keir Starmer ka pohuar se Britania mund të marrë mësime nga Italia se si të reduktojë emigracionin, pasi administrata e kryeministres së ekstremit të djathtë Giorgia Meloni pa që mbërritjet e anijeve të vogla ranë me më shumë se 60 për qind këtë vit.
Përpara një vizite në Romë, Sir Keir përshëndeti rënien "dramatike" të emigracionit të parregulluar të Italisë dhe shprehu interes për skemën e propozuar të Melonit për përpunimin e kërkesave për azil në Shqipëri, vetëm disa muaj pas anulimit të skemës kontroverse të Ruandës.
Zvogëlimi i numrit të kalimeve të rrezikshme me varka të vogla përgjatë Kanalit është një prioritet politik për qeverinë laburiste, e cila ka njoftuar synimin e saj për të shpartalluar bandat e kontrabandës me njerëz, por nuk ka arritur të hapë rrugë alternative të sigurta për azilkërkuesit për të udhëtuar në Britani, ku dhe do të dëgjohen pretendimet e tyre.
Kryeministri po shikon tani shembullin e Italisë, ku ministria e brendshme e vendit raportoi një rënie prej 62 për qind të ardhjeve të emigrantëve në brigjet italiane gjatë shtatë muajve të parë të vitit 2024. Frontex, forca kufitare e BE-së, ka llogaritur një rënie prej 64 për qind në numri i njerëzve që vijnë nga Afrika e Veriut në Itali dhe Maltë.
Politikat e ashpra të emigracionit
Italia ka vendosur prej kohësh një vijë të ashpër kundër migracionit, me zëvendëskryeministrin Matteo Salvini që ka shtrënguar aksesin e azilkërkuesve në mbështetje dhe shërbime publike. Ai tani mund të përballet me gjashtë vjet burg për pengimin e një varke me më shumë se 100 persona që të ankorohej në Itali në vitin 2019.
Por politikat dhe retorika e vijës së ashpër të vendit kishin dështuar të parandalonin që migrimi ndërmesdhetar drejt Italisë të vazhdojë të rritet në mënyrë dramatike deri në vjeshtën e parë këtë vit, gjë që i është atribuar gjerësisht marrëveshjeve të diskutueshme të arritura me vendet e Afrikës Veriore nga të cilat nisen shumica e anijeve.
Ndërsa Italia ka forcuar lidhjet me Libinë dhe po trajnon dhe pajis rojet bregdetare libiane, BE-ja vitin e kaluar premtoi 105 milionë euro për Tunizinë për të ndaluar nisjen e kalimeve të emigrantëve. Megjithatë, Tunizia më vonë tha se kishte kthyer rreth 60 milion € mbështetje buxhetore të BE-së mes një mosmarrëveshjeje mbi financimin.
Vëzhguesit e të drejtave të njeriut kanë paralajmëruar që atëherë se fondet e BE-së po përdoren nga vende, përfshirë Tunizinë, për të kryer dëbimet kolektive të emigrantëve, duke përfshirë njerëzit e përgjuar në det rrugës për në Itali, të cilët më pas futen në autobusë dhe hidhen në zona të largëta ose të shkretëtirës.
Dhe si pjesë e goditjes ndaj kalimeve që janë financuar nga Evropa, Organizata Ndërkombëtare për Migracionin e OKB-së paralajmëroi këtë vit se besonte se rreth 15,000 deri në 20,000 emigrantë ishin bllokuar në zonat rurale pranë vijës bregdetare qendrore të Tunizisë.
Human Rights Watch ka akuzuar gjithashtu Italinë dhe BE-në se janë bashkëpunëtorë në krimet e kryera kundër emigrantëve të kapur në det dhe të kthyer në Libi, ku OKB-ja ka paralajmëruar se ata përballen me “vrasje, zhdukje me forcë, torturë, skllavërim, dhunë seksuale, përdhunim dhe akte të tjera çnjerëzore”.
Gjykata e Lartë e Italisë vendosi këtë vit se është e paligjshme që Italia të kthejë anijet e përgjuara në Libi pasi nuk është një vend i sigurt. Ky vendim pasoi përpjekjet e gjata të Romës për ta bërë më të vështirë funksionimin e organizatave bamirëse që shpëtojnë emigrantët në det, duke përfshirë gjoba për refuzimin e bashkëpunimit me autoritetet libiane.
Sipas agjencisë kufitare të BE-së Frontex, rënia e mbërritjeve në Itali këtë vit ka korresponduar gjithashtu me një rritje të mbërritjeve nëpërmjet rrugës më të shkurtër të Mesdheut lindor për në Greqi, me afro 57 për qind. Këto kalime më parë binin nën një marrëveshje të BE-së me Turqinë në vitin 2016.
Duke paralajmëruar se rënia e dukshme e shifrave të Italisë duhet të vihet në kontekst, Alberto-Horst Neidhardt, një specialist i migracionit në qendrën e mendimit të Qendrës së Politikave Evropiane, vuri në dukje se shifrat e këtij viti janë në krahasim me një rritje të konsiderueshme të parë në 2023, ndërsa fakti që në përgjithësi ardhjet në BE kanë mbetur afërsisht statike, sugjeron se flukset e migracionit thjesht janë zhvendosur diku tjetër.
Neidhart tha se ulja e mbërritjeve është për shkak të një kombinimi faktorësh, duke përfshirë pengimin e operacioneve të shpëtimit në Mesdhe dhe përpjekjet më energjike nga Tunizia për të parandaluar largimet dhe kthimin e emigrantëve në vendet e tyre të origjinës.
Por ai paralajmëroi se marrëveshjet si ato me Tunizinë dhe Libinë janë mjete afatshkurtëra që trajtojnë simptomat dhe jo shkaqet kryesore të migrimit të parregullt dhe se ato i shërbejnë qëllimit për të shpëtuar fytyrën e qeverive evropiane duke mbajtur efektet e tyre anësore më të papranueshme, duke përfshirë shkeljen e të drejtave të njeriut, sa më larg që të jetë e mundur nga sytë e votuesve evropianë.
Neidhart shtoi: “Ekzistojnë gjithashtu prova të shumta që derdhja e parave dhe burimeve në vende të paqëndrueshme të qeverisura nga regjime autoritare vetëm e përkeqëson problemin në planin afatgjatë, duke promovuar interesat ekonomike të elitave, duke nxitur korrupsionin dhe duke minuar qeverisjen e mirë”.
Marrëveshja e Italisë për Shqipërinë
Në një përpjekje të mëtejshme për të reduktuar migrimin drejt Italisë, Meloni ka arritur një marrëveshje me Shqipërinë për të krijuar një sistem të përpunimit të kërkesave të azilit në det të hapur, i cili ende nuk është realizuar. Në një jehonë të polemikave rreth skemës së kushtueshme dhe të vonuar gjatë të Mbretërisë së Bashkuar në Ruandë, Human Rights Watch e ka përshkruar skemën e Italisë – e synuar fillimisht të bëhej funksionale në maj – si një “model keqmenaxhimi dhe një plan për abuzim” që kushton qindra miliona euro.
Por me Sir Keir që tani shpreh interes për të përsëritur marrëveshjen me Shqipërinë, sekretarja e Brendshme Yvette Cooper këmbënguli të hënën se ajo është "shumë, shumë e ndryshme" nga plani i aprovuar i Ruandës.
Sipas skemës konservatore, azilkërkuesit do të ishin dëbuar përgjithmonë në Ruandë. Në të kundërt, Shqipëria do të pranojë azilkërkuesit në emër të Italisë, ndërkohë që kërkesat e tyre do të shqyrtohen. Azilkërkuesit e dështuar nga vendet e sigurta do të kthehen më pas në ato vende, ndërsa ata që pretendimet për azil janë të suksesshme – që pritet të jenë një pakicë e vogël – do të sillen në Itali./ The Independent
