Protestat studentore në Shqipëri kanë marrë mbështetjen e Demokratëve Evropianë, të cilët nga kongresi i tyre n&e...
SPORT
Momenti që nuk do ta harrojë kurrë, Baxho: Penalltia e Pasadenës më ndjek ende
PiranjatPërditësimi i fundit 12 Maj 2026, 07:51
Tridhjetë e dy vite dhimbje në zërin e Roberto Baxhos. Penalltia e humbur në Pasadena në vitin 1994, në finalen e Botërorit kundër Brazilit, mbetet ende një nga kujtimet më të dhimbshme të kampionit, siç tregon në një intervistë për “Corriere della Sera”.
“Ndihesha fajtor ndaj të gjithë italianëve. Nuk kisha gjuajtur kurrë një penallti mbi tra, ndjeja një turp të pafund, doja të zhdukesha. Me kalimin e kohës mëson të jetosh me të, por nuk është një plagë që mbyllet plotësisht. Ende e ëndërroj atë penallti, vazhdimisht. Ndonjëherë mendoj për të edhe zgjuar, në shtrat, kur nuk më zë gjumi. E imagjinoj sikur po e ëndërroj. Dhe pastaj më zë gjumi.”
Duke folur për kombëtaren dhe Botërorin ’94, Baxho kujton edhe raportin me Arrigo Sakin. “Në ndeshjen ndaj Norvegjisë u përjashtua Pagliuca dhe unë u zëvendësova. Taktikisht kishte kuptim, por një ditë më parë Saki më kishte thënë: ‘Ti për ne je si Maradona për Argjentinën’. Kur pashë zëvendësimin, mu duk një kontradiktë e madhe. Maradona nuk do të zëvendësohej kurrë.”
PËR FINALEN: – “Mendova se prania ime në finale nuk ishte prioritet. Ndjeva një situatë të paqartë, ndoshta mendohej që një fitore pa mua do të forconte grupin. Dhe ndoshta, në rast humbjeje, mungesa ime do të ishte një alibi.” Botërorin 2002 – “Kam punuar shumë fort. Trapatoni më telefonoi dhe nuk do ta harroj kurrë zërin e tij: ‘Nuk kam guxim të të marr, kam frikë se mos dëmtohesh’. Dhe unë kisha treguar se nuk kisha frikë nga asgjë.”
DËMTIMI I PARË – “Isha vetëm një djalë i ri, nuk kishte teknikat kirurgjikale që ka sot mjekësia. Shkuam në Saint-Étienne me makinën e vjetër të familjes, 12 orë udhëtim në heshtje. Ishte frika se nuk do të kthehesha më të luaja futboll. Kur u zgjova nga anestezia bërtisja nga dhimbja. Nuk mund të merrja ilaçe kundër dhimbjes, jam alergjik. I thashë nënës: ‘Nëse më do, më vrit’.”
JUVENTUSI – “Firence u rebelua. Në grumbullimin e kombëtares në Koverçano mbërrita i fshehur në një makinë policie. Qaja si fëmijë dhe ndjeja një dhimbje të madhe për gjithë atë zemërim dhe vuajtje. Nuk e kisha kërkuar kurrë atë transferim, por ndihesha fajtor.”
BESIMI – “Budizmi ka qenë streha ime, më ka formuar si person. Më ka dhënë forcë kur kisha më shumë nevojë dhe guxim për të mos u dorëzuar kurrë.”
