DashiJe në një pozicion tani që po të bën nervoz. Je si një zhytës në një platformë të lartë q&eum...
SOCIALE
Te gjithe e njohin si "polici" i Treshit, ku rregullonte vullnetarisht çeshtjen e trafikut rrugor.
Dorela KajoPërditësimi i fundit 6 Prill 2023, 16:07
Dje u shpernda ne rrjet nje foto ku Olsi, nje 32 vjeçar me probleme te shendetit mendor, i njohur nga te gjithe si personazh gazmor, dergjej i vdekur ne mes te rruges i shtypur nga nje kamion.
Te gjithe e njohin si "polici" i Treshit, ku rregullonte vullnetarisht çeshtjen e trafikut rrugor. Por une e njoh me heret. Olsi, para se te ishte personazh i dashur ne Tirane, u brumos si i tille ne qytezen e Mamurrasit. E mbaj mend qe femije, kur familja e tij zbriti nga Mati. Ne, femije te eger, ngjiteshim ne dritaren me kangjella te apartamentit parafabrikat me tulla te kuqe ku ai jetonte dhe e trazonim, ndersa ai na germushej. Kujtonim se brenda e atij apartamenti ndodhej nje krijese e frikshme.
Familjaret e tij kujdeseshin shume per te. Sidomos e ema, nje zonje grua, humbjen e se ciles ai e perjetoi shume keq, aq sa per nje fare kohe vetem fliste e qante per te. Por ajo qe e shpetoi Olsin, pertej kujdesit te nenes e te vellezerve, ishte qyteti.
Nje dite ai u arratis nga "burgu" i tij dhe doli ne qytet. Ne fillim te gjithe u habiten me te. Ai nuk dinte te fliste, nuk dinte te sillej. Ishte asocial. Por qyteti e sheroi. Qe nga dita qe doli ne pazar, siç e quanim qendren e qytezes, jeta e Olsit ndryshoi. Pranimi ne komunitet, qerasjet, shakate, perkujdesja e mesuan ate te fliste, te sillej si nje i rritur, te miqesohej me te tjeret. Te gjithe e ndihmonin edhe ekonomikisht, e ulnin ne tavolina, i benin dhurata, e çonin ne plazh, pavaresisht rangut apo fuqise.
Pas vdekjes se te emes, nen kujdesin e te vellait ai erdhi ne Tirane, ku mori "fame" te madhe ne rrjetet sociale per aftesine e tij per te krijuar sjellje komunitare. Ai ishte tipiku i njeriut, qe para shpikes se psikiatrise si shkence moderne, ne gjuhen teologjike quhej "Femija i dashur i Zotit".
Pra nje person i dashur, pa sherr, anipse me probleme mendore. Heren e fundit qe e takova, ne protesten kunder rritjes se çmimeve, me pyeti per t'im atë, të cilit nuk ia harronte as emrin dhe as dashamirësinë.
Keshtu pra Olsin, Olsin e Mamurrasit, Olsin e Treshit, e pashe ne te gjitha mediat te shtrire permbys ne mes te rruges. Nga menyra si ishte shtrire kujtova se po aktronte dhe vura buzen ne gaz. Duhet te jete mire, mendova, ndoshta eshte vrare pak. Por nje miku im me sjell lajmin se ai ka nderruar jete.
Ne fillim u trondita, me vone e kujtova per jeten ne Mamurras, ne fund zura te mendoja. Mendova edhe per qytetin ku jetojme. U qartesova per vallezimin e perditshem me vdekjen ne kete qytet ku per te ecur duhet te besh balet mes makinave, ku autobusi te buçet rreze veshit as tridhjete centimetra larg, ku ndonje veture xhamazeze gjysem-tank rrezikon te te vere gomen ne fyt. Mendova rreth vdekjes, se cilen ne Tiranr e kemi kaq afer, shpesh me afer kemishes, perdite.
Sot Olsi duhet te jete shoqeruar per ne banesen e fundit. Kam pershtypjen ne Mamurras, me nje qiell e toke aq te embel per ne qe u lindem e u rritem aty, perplot shpresa per te ardhmen, por qe e ardhmja nuk na rezervoi veçse fate tragjike, kujt me pak e kujt me shume. Vdekja e Olsit eshte vdekja e qytetit. E qytetit te vogel, e qytetit te madh. E qytetit te vogel qe vdes nga braktisja, e qytetit te madh qe vdes nga poterja, pasiguria, egersia sociale dhe pesha mbytese e betonit. Lamtumire Olsi, ti femije i dashur i Zotit..
