Kryetari i Grupit Parlamentar të Partisë Demokratike, Gazment Bardhi, ka akuzuar qeverinë për aferë korruptive lidhur me TEC-et lundr...
BOTA
“Një grua shumë e mirë”, pse Trump nuk mbështet fituesen e çmimit Nobel si pasardhëse të Maduros në Venezuelë
PiranjatPërditësimi i fundit 6 Janar 2026, 18:45
Me Nicolas Maduron, si dhe gruan e tij, në duart e drejtësisë amerikane, Venezuela e mbushi shpejt boshllëkun në krye të pushtetit të vendit, duke ia caktuar detyrat e presidentit zëvendëspresidentes dhe “krahut të djathtë” të Maduros, Delcy Rodriguez.
Zgjidhja ishte ajo e parashikuar nga institucionet në vend – aq të trazuara nga udhëheqja e gjatë e Maduros dhe Hugo Chavez. Ata që prisnin ose shpresonin për ndryshime të shpejta ndoshta u zhgënjyen. Midis tyre do të ishin ata që prisnin që Shtëpia e Bardhë të mbante anën e udhëheqëses së opozitës dhe laureates së fundit të Çmimit Nobel për Paqen, Maria Corina Machado.
Edhe para se operacioni amerikan të zhvillohej në orët e para të së shtunës, më 3 janar, Shtëpia e Bardhë kishte vendosur të mos e mbështeste Machadon, shkruan New York Times në një raport mbi sfondin e kësaj zgjedhjeje.
“Ajo është një grua shumë e mirë, por do të jetë shumë e vështirë për të të jetë udhëheqëse, nuk respektohet”, tha Donald Trump gjatë fundjavës. Presidenti amerikan theksoi në këtë mënyrë se Machado nuk ka baza të forta as midis politikanëve, as midis klasës së biznesit që kishte krijuar një marrëdhënie të caktuar ekuilibri me Maduron.
Për vetë Machadon, vendimi ishte një grusht në stomak, goditja e fundit në një përpjekje muajsh për t’u bashkuar me Trumpin dhe rrethin e tij të zyrtarëve – dhe është e vërtetë që ajo ndonjëherë e teproi, si kur ia dedikoi Çmimin Nobel për Paqen atij.
Në fakt, retë mbi marrëdhënien e Machados me Uashingtonin kishin muaj që mblidheshin.
Janarin e kaluar, i dërguari i Trumpit, Richard Grenell, vizitoi Karakasin dhe kërkoi të takohej me të, si dhe t’i dorëzonte një listë të të burgosurve politikë që do të liroheshin. Pavarësisht premtimeve të SHBA-së për sigurinë e saj, ajo as nuk u takua me Grenell (megjithatë, pati një telefonatë miqësore) dhe as nuk i dha atij një listë, ndoshta për të mos u dukur sikur favorizonte disa individë mbi të tjerët. Planet e saj të paqarta për të nesërmen e shqetësonin gjithashtu Uashingtonin, ashtu si edhe vlerësimet e saj të pasakta se Maduro dhe regjimi i tij ishin në prag të rënies.
Por Machado, nga ana tjetër, u mërzit që Grenell nuk e kishte quajtur hapur Maduron një udhëheqës të paligjshëm.
Trump, shkruan gjithashtu New York Times, u bind përfundimisht nga zyrtarë të lartë, siç është Sekretari i Shtetit Marco Rubio, se nëse Shtetet e Bashkuara do të mbështesnin hapur opozitën, Venezuela do të destabilizohej më tej . Kjo, thanë ata, do të kërkonte gjithashtu një prani ushtarake të forcuar të SHBA-së.
Në praktikë, strategjia e Machados për refuzimin absolut për të negociuar me Maduron dha fryte , e cila, pavarësisht se pati jehonë me një pjesë të madhe të opinionit publik në vend, e pengoi atë të “ndërtonte” aleanca më të gjera që do ta afronin atë me pushtetin.
Marrëdhëniet e Machados me partinë Republikane në SHBA ishin gjithashtu pak të dobishme, veçanërisht pas ngritjes së Trump, i cili e kufizoi në mënyrë dramatike rolin e ideologjisë.
Ndërkohë, vendimi i Machados për të mbështetur me gjithë zemër mundësinë e sanksioneve kundër Venezuelës i ftohi marrëdhëniet e saj me elitën e biznesit që kishte bërë kompromis me Maduron dhe regjimin e tij. Ajo gjithashtu hapi një front me shoqërinë civile që po përpiqej të përmirësonte kushtet e jetesës në vend. Përkundrazi, Machado dukej se i bënte jehonë pikëpamjeve të atyre venezuelianëve që jetonin jashtë vendit dhe jo të atyre që ende jetonin atje.
E gjithë kjo ndërsa “himnet” për Trumpin dhe heshtja për vendimet e tij vazhduan pa ndryshim nga ana e Machados. Siç doli, pa rezultat praktik.
