Departamenti i Zjarrfikësve të Kuvajtit njoftoi të martën se sulmet iraniane kanë shkaktuar zjarre në dy zona të ndryshme t...
EMISIONE
Editoriali i Piranjave: Ne që nuk e duam luftën duhet ta artikulojmë me zë frikën tonë dhe t'i japim asaj emër!
PiranjatPërditësimi i fundit 6 Mars 2026, 22:09
Nga Dojna Mema
Kam patur fatin të dëgjoj e para tekstin dhe lejt-motiv-in e një kënge për fëmijët e pafajshëm, viktima të luftës, që Vlashenti e krijoi pasi imazhet e masakrave i dilnin edhe në gjumë. Pastaj, në Sanremo, Ermal Meta solli një këngë tjetër për fëmijët që lufta i bën të heshtin.
Për ne shqiptarët, Perëndimi ka qenë vendi nga vjen drita e qytetërimit.
Po sot, çfarë po vjen nga Perëndimi?
Ne që kemi mbetur këtu kemi provuar gjithçka, përveç qetësisë.
Kemi përjetuar rënien e diktaturës; kemi parë ’97-ën… Kur u hapën depot dhe kalamajtë luanin me kallashnikovë në vend të petave; pastaj fëmijët e Kosovës duke fjetur nëpër palestra shkollash tona, me sy të hapur, sepse edhe gjumi i kishte braktisur; kemi numëruar avionët e NATO-s duke fluturuar drejt veriut. Dhe ne, në mes. Si gjithmonë.
Pastaj kriza, pandemia, inflacione, luftra. Sepse, e dini si funksionon bota?
Njerëzit e mëdhenj marrin vendime. Njerëzit e vegjël i jetojnë. Ata ulen, bëjnë e prishin negociata. Ne blejmë thasë me miell, t’i kemi rezervë. Ata bëjnë strategji gjeopolitike. Ne vuajmë rritjen e çmimeve, shkaktuar nga luftërat.
Tani ka nisur një konflikt i ri. Duket si larg nesh, por i ndihet era edhe këtu.
Dhe presim. Sepse mielli, qumështi e ilaçet vijnë nga larg; sepse gratë e fasonerive do të mbeten pa punë e pa bukë, nëse kriza kap partnerët italianë; sepse kemi djalin tonë emigrant aty ku mund të mbërrijë lufta. Jemi ushtarakisht të pambrojtur. Ekonomikisht të varur. Diplomatikisht të vegjël.
Dimë të bëjmë dy gjëra shumë mirë: të durojmë dhe të ikim. Kemi eksperiencë në të dyja.
Në vitin 1914, një plumb vrau një arkidukë në Sarajevë. Thanë: do zgjasë pak muaj, do mbarojë para Krishtlindjeve. Katër vjet e gjashtëmbëdhjetë milionë të vdekur më vonë, e kuptuan se kishin gabuar llogaritjen. Çdo ortek fillon me një gur të vetëm. Dhe askush nuk di ku ndalet.
Sa për liderët tanë, ata do bëjnë atë që kanë bërë gjithmonë, do shikojnë nga fryn era, për interesin personal. Lufta, për ta është mundësi për të fituar kredite politike ndërkombëtare.
Po ne, të tjerët? A do jetojmë edhe ne si ata fëmijët e këngës? Me sy hapur, me gojë të mbyllur, duke pritur a do t’i mbijetojmë natës?
Apo, por ne, ne të “vegjlit”, ne që nuk e duam luftën, duhet ta artikulojmë me zë frikën tonë. Dhe t’i japim asaj emër.
Ne duhet të bërtasim.
Me protesta, me debate, por edhe me art e me çfarë të mundemi. Ne nuk jemi si liderët tanë dhe ne nuk mund të rrimë me duart lart. As për t’u lutur, e as për t’u dorëzuar. Në qoftë se doni luftë, me ba, t’ikin fëmijët sa më larg, pastaj mundeni me u vra./ piranjat.news
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Piranjat.al sipas ligjit Nr. 35/2016 “Për të drejtën e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi pa autorizimin e Piranjat.al në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi
