Një qendër e presionit të ulët atmosferik, e zhvilluar përkatësisht mbi Adriatik, do të sjellë në vendin tonë...
POLITIKE
Dhuna ndaj të rinjve në protestë/ Ish-kreu i Dhomës Amerikane, Enio Jaço: Pamje që duhet të na shqetësojnë të gjithëve, po humbasim besimin te institucionet
PiranjatPërditësimi i fundit 24 Tetor 2026, 22:55
Ish-kreu i Dhomës Amerikane të Tregtisë, Enio Jaço, ka reaguar pas protestës së sotme në Tiranë, duke shprehur shqetësimin për përshkallëzimin e dhunës dhe pasojat që kjo situatë mund të ketë për shoqërinë shqiptare.
Në një reagim, Jaço thekson se shqetësimi nuk lidhet vetëm me atë që ndodh në rrugë, por edhe me humbjen e besimit te institucionet, respektit mes qytetarëve dhe aftësisë për të pranuar mendimet e ndryshme pa u kthyer në kundërshtarë.
Sipas tij, zemërimi, dhuna dhe përçarja rrezikojnë të bëhen pjesë normale e përditshmërisë, ndërsa dialogu po zëvendësohet gjithnjë e më shumë nga përplasjet.
Në reagimin e tij, ai ngre pikëpyetje mbi gjendjen e shoqërisë dhe aftësinë e saj për të ruajtur solidaritetin, respektin dhe shpresën për të ardhmen.
Jaço thekson se një tjetër shqetësim është humbja e ndjeshmërisë ndaj ngjarjeve të rënda, duke paralajmëruar se shoqëria rrezikon të mësohet me dhunën dhe përçarjen.
Çfarë po humbasim si shoqëri?
Nuk është vetëm ajo që po ndodh në rrugë. Është ajo që po ndodh me ne.
Po humbasim besimin te institucionet, respektin për njëri-tjetrin dhe aftësinë për të menduar ndryshe pa u kthyer në armiq.
Po humbasim idealizmin e të rinjve, qetësinë e prindërve dhe bindjen se e nesërmja mund të jetë më e mirë.
Por mbi të gjitha, po humbasim ndjeshmërinë.
Po mësohemi me zemërimin, me dhunën, me përçarjen. Me gjithçka që dikur do të na kishte tronditur.
Sot Tirana pa një pjesëmarrje masive por edhe dhunë masive. Mijëra njerëz në rrugë, zemërim, përplasje dhe pamje që duhet të na shqetësojnë të gjithëve, pavarësisht se në cilën anë qëndrojmë.
Pas gjithë kësaj, pyetja nuk është vetëm kush ka faj.
Është çfarë mbetet nga një shoqëri kur dialogu zëvendësohet nga përplasja, kur frika bëhet pjesë e përditshmërisë dhe kur askush nuk duket më i gatshëm të dëgjojë tjetrin.
Dhe kjo është ndoshta më e trishta.
Një shoqëri nuk rrënohet vetëm kur njerëzit përplasen. Rrënohet edhe kur fillojnë ta konsiderojnë normale atë që duhet t’i tronditë.
Sepse tragjedia nuk është vetëm dhuna që pamë sot në Tiranë. Është rreziku që nesër të mos na tronditë më.
