Saktësia, kriza e strehimit, gjendja e arsimit publik dhe korrupsioni kanë çuar qindra mijëra evropianë në rrugë. Nga përplasjet e dhunshme në Francë dhe Shqipëri te protestat në Gadishullin Iberik dhe Serbi, krizat kombëtare po marrin karakteristika të përbashkëta shoqërore. Presioni ekonomik mbi brezin e ri dhe mosbesimi ndaj qeverive janë në zemër të një trazire që nuk kufizohet më vetëm në një vend.
Pamja që është shfaqur në Evropë ditët e fundit tregon një periudhë kontestimi të fortë shoqëror, me origjina të ndryshme kombëtare, por me karakteristika gjithnjë e më të përbashkëta. Nga Parisi, ku demonstratat e 17 tetorit u zhvilluan në një nga shpërthimet më serioze të dhunës në vitet e fundit, deri në Tiranë, ku studentët u përleshën me policinë duke kërkuar dorëheqjen e qeverisë, një pjesë e konsiderueshme e shoqërisë evropiane tani po shpreh pakënaqësinë e saj në rrugë.
Incidente të dhunshme janë regjistruar edhe në Milano dhe Bruksel, ndërsa në Spanjë dhe Portugali problemi i strehimit po mobilizon mijëra qytetarë. Në Serbi, protesta kundër korrupsionit shtetëror ka marrë një përmbajtje të qartë politike dhe në Greqi mobilizimet për arsim dhe strehim studentor pasqyrojnë presione shoqërore përkatëse, megjithëse më pak intensive.
Sipas një analize nga mediat e huaja, manifestimi i njëkohshëm i këtyre mobilizimeve nuk do të thotë që Evropa po përballet me një lëvizje të vetme kryengritjeje. Shkaqet ndryshojnë, ashtu si edhe kushtet politike dhe shkalla e incidenteve. Megjithatë, ekziston një karakteristikë që përsëritet nga një vend në tjetrin. Jeta e përditshme e grupeve të mëdha shoqërore është e rënduar nga kostoja e jetesës, ndërsa qasja në strehim, arsim cilësor dhe shërbime publike po bëhet gjithnjë e më e vështirë.
Në të njëjtën kohë, aftësia e qeverive për t’iu përgjigjur kërkesave është e kufizuar nga detyrimet buxhetore dhe prioritetet politike konkurruese. Për qeveritë evropiane, problemi është veçanërisht i mprehtë sepse
pakënaqësia sociale po manifestohet në një periudhë të shpenzimeve në rritje të mbrojtjes, pasigurisë së energjisë dhe krizave ndërkombëtare të vazhdueshme.
Mbështetja për Ukrainën, efektet e luftërave në tregjet ndërkombëtare dhe kërkesat për stabilitet fiskal kufizojnë hapësirën për ndërhyrje të reja sociale. Kombinimi i këtyre faktorëve nuk i shpjegon në vetvete protestat, por ofron kontekstin ekonomik dhe politik brenda të cilit ato zhvillohen.
Franca: Nga kryengritja studentore te kriza më e madhe e periudhës së fundit të Macronit
Franca është shembulli më tipik i transformimit të një mobilizimi me kërkesa specifike arsimore në një trazirë të përgjithshme sociale. Protestat e para u organizuan nga studentët që denoncuan mungesën e mësuesve, problemet me infrastrukturën shkollore dhe përkeqësimin e vazhdueshëm të arsimit publik. Mobilizimi gradualisht fitoi një jehonë më të madhe, pasi studentët, sindikatat dhe organizatat që kishin qenë protagonistë në ciklet e mëparshme të demonstratave u rreshtuan me kërkesat e studentëve.
17 tetori ishte një pikë kthese. Sipas Ministrisë së Brendshme Franceze, rreth 550,000 qytetarë morën pjesë në demonstrata, ndërsa konfederata e punës CGT e vlerësoi numrin në 800,000. Në Paris, Lion, Marsejë, Limoges dhe qytete të tjera të mëdha, pjesë të tubimeve u zhvilluan në përleshje të gjera me policinë. Dyqanet u plaçkitën, makinat u dogjën dhe ndërtesat publike u sulmuan. Në Limoges, bashkia u dogj, ndërsa në kryeqytet, policia luftoi për të kontrolluar situatën në disa vende.
Sipas një raporti të Reuters më 18 tetor, një protestues u vra, qindra oficerë policie u plagosën dhe gati 1,800 persona u arrestuan. Këto shifra pasqyrojnë shkallën e krizës, por nuk duhet të çojnë në identifikimin e qindra mijëra protestuesve paqësorë me grupet që shkaktuan shkatërrimin. Qeveria ua atribuoi shumicën e dhunës grupeve të ekstremit të majtë, ndërsa akuzat për forcë të tepruar policore i shtuan konfliktit politik.
Shkaku rrënjësor i krizës franceze nuk kufizohet vetëm në sistemin arsimor. Rritja e kostos së jetesës, çmimeve të karburantit dhe gjendja e shërbimeve publike kanë nxitur pakënaqësi ndaj Emmanuel Macron. Franca po përballet gjithashtu me probleme serioze buxhetore, me borxh të lartë publik dhe nevojën për të ulur deficitet që kufizojnë mundësinë për rritjen e shpenzimeve sociale.
Prandaj, qeveria e Sébastien Lecorny përballet me dy kërkesa kontradiktore. Nga njëra anë, ajo thirret të ulë shpenzimet publike dhe nga ana tjetër, të financojë një shtet social, funksionimi i të cilit është gjithnjë e më shumë në pikëpyetje. Edhe premtimi për të përforcuar shkollat me 3,000 mësues vështirë se mund t’i përmbushë të gjitha kërkesat që janë bërë tani.
Dimensioni politik është po aq i rëndësishëm. Macron po hyn në fazën e fundit të presidencës së tij, me zgjedhjet e ardhshme presidenciale të planifikuara për pranverën e vitit 2027. Rënia e qeverisë dhe pamundësia për të arritur një konsensus domethënës parlamentar po peshojnë në mjedisin politik. Trazirat aktuale shtojnë një periudhë të gjatë konflikti social, që përfshin “Jelekët e Verdhë”, reagimin ndaj reformës së pensioneve dhe grevat e përsëritura në sektorin publik. Përsëritja e protestave për gati një dekadë zbulon vështirësinë e sistemit politik francez në sigurimin e konsensusit të gjerë shoqëror për reformat ekonomike.
Shqipëria: Të rinjtë në rrugë dhe sfida e drejtpërdrejtë e Edi Ramës
Në Shqipëri, protestat kanë karakteristika të ndryshme. Ndërsa në Francë dominojnë gjendja e shërbimeve publike dhe kostoja e jetesës, në Tiranë kërkesat sociale lidhen drejtpërdrejt me vënien në pikëpyetje të autoritetit politik.
Mijëra të rinj u mblodhën më 17 tetor jashtë Ministrisë së Arsimit, në ditën e pestë të një lëvizjeje studentore në rritje, duke kërkuar dorëheqjen e kryeministrit Edi Rama. Grupe demonstruesish sulmuan policinë me gurë dhe objekte, ndërsa forcat e sigurisë përdorën gaz lotsjellës, granata tymuese dhe shkopinj gome.
Një ditë më parë, u regjistruan sulme ndaj ndërtesave publike, dhe madje hyrja e Ministrisë së Financave u dogj. Papunësia dhe perspektivat e kufizuara të karrierës për të rinjtë, gjendja e universiteteve dhe akuzat për korrupsion janë në thelb të kërkesave.
Në zemër të protestave është ndjenja se rritja ekonomike nuk po përkthehet në një përmirësim përkatës të kushteve të jetesës për një pjesë të konsiderueshme të brezit të ri. Ajo që e bën Shqipërinë të ndryshme është se protestat studentore kanë fituar një objektiv të qartë antiqeveritar. Demonstruesit jo vetëm që kërkojnë ndryshime në arsim ose ndihmë financiare, por gjithashtu po ngrenë çështjen e qëndrimit të kryeministrit në pushtet. Qeveria ia atribuon disa nga incidentet elementëve ekstremistë, pa e shpjeguar vetë këtë vlerësim shkallën e pakënaqësisë sociale.
Për një vend që vazhdon të përballet me eksodin e të rinjve jashtë vendit dhe ndryshime të konsiderueshme në të ardhura me Evropën Perëndimore, pjesëmarrja e studentëve ka një peshë të veçantë politike. Kërkesa për një perspektivë profesionale tani lidhet me kërkesën për transparencë dhe funksionim më efikas të institucioneve.
Serbia: Një tragjedi treni që u shndërrua në një lëvizje politike
Në Serbi, protestat aktuale kanë rrënjët e tyre në shembjen e çatisë së stacionit të trenit në Novi Sad më 1 nëntor 2024, duke vrarë 16 persona. Tragjedia ka ngjallur akuza për mbikëqyrje të dobët të punëve publike, korrupsion shtetëror dhe mungesë llogaridhënieje.
Demonstratat e para u organizuan në Novi Sad, por shpejt u përhapën në Beograd dhe qytete të tjera. Studentët dhe akademikët formuan një lëvizje me kërkesa për publikimin e informacionit në lidhje me aksidentin, caktimin e përgjegjësive dhe mbrojtjen e qytetarëve që morën pjesë në demonstrata. Sulmet ndaj demonstruesve nga mbështetësit e qeverisë e përkeqësuan klimën, ndërsa kriza politike çoi në dorëheqje, përfshirë atë të Kryeministrit Miloš Vučević.
Lëvizja tani ka marrë një përmbajtje më të gjerë, pasi demonstruesit vënë në pikëpyetje mënyrën se si ushtrohet pushteti dhe kërkojnë transparencë më të madhe institucionale. Tensioni politik është intensifikuar nga periudha parazgjedhore, me studentët që përpiqen të transferojnë vrullin e demonstratave në fushën zgjedhore.
Rasti i Serbisë ndryshon nga shumica e vendeve të Evropës Perëndimore. Shkaku nuk ishte një rritje e taksave apo ndonjë reformë arsimore, por një tragjedi me të cilën u përballën protestuesit si rezultat i dobësive sistemike. Kërkesa qendrore nuk është kryesisht lehtësimi ekonomik, por llogaridhënia e pushtetit politik.
Italia: Përpikëria, shërbimet publike dhe tensioni i ri social
Italia u përball gjithashtu me incidente të dhunshme gjatë fundjavës së 17 dhe 18 tetorit. Në Milano, protestat për rritjen e kostove të jetesës, shërbimet publike dhe luftërat u shndërruan në përleshje në sheshin Duomo. Grupe burrash me kapuç sulmuan policinë, plaçkitën dyqane dhe vunë zjarr, ndërsa skena të ngjashme u regjistruan në Bolonjë dhe qytete të tjera në Italinë veriore. Policia përdori gaz lotsjellës dhe topa uji për të shpërndarë tubimet, me autoritetet që kryen dhjetëra arrestime.
Situata në Milano mbeti e tensionuar më 19 tetor, me dyqanet në lagjen luksoze tregtare të Via Montenapoleone që u mbyllën herët nga frika e incidenteve të mëtejshme. Sipas Reuters, autoritetet italiane kishin bërë 271 arrestime dhe 32 ndalime, me një prani të konsiderueshme të të miturve midis të arrestuarve. Kryeministrja Giorgia Meloni dënoi incidentet dhe thirri një mbledhje qeveritare për të adresuar dhunën, ndërsa po merren në konsideratë masa më të rrepta sigurie.
Mobilizimi italian nuk mund t’i atribuohet vetëm një parametri ekonomik. Rritja e shpenzimeve ditore, presionet mbi të ardhurat dhe pakënaqësia me gjendjen e shërbimeve publike kombinohen me kërkesa kundër luftës dhe reagime ndaj prioriteteve të qeverisë. Pjesëmarrja e moshave më të reja dhe prania e grupeve që nuk duket se janë të lidhura drejtpërdrejt me organizatorët origjinalë krijojnë vështirësi shtesë për autoritetet.
Për qeverinë Meloni, tensioni i ri krijon një dilemë politike. Përballimi i fatkeqësive dhe mbrojtja e sigurisë publike janë përparësi të menjëhershme të qeverisë. Megjithatë, shtrëngimi i masave policore nuk
adreson shkaqet ekonomike që motivojnë protestuesit paqësorë. Këto janë dy probleme të dallueshme, të cilat qeveria italiane është thirrur t’i menaxhojë njëkohësisht.
Belgjikë: Reformat arsimore i vënë studentët dhe nxënësit kundër policisë
Në Belgjikë, tensioni social ka pikën e tij kryesore të fillimit në ndryshimet në sistemin arsimor dhe rritjen e kostos së studimeve. Më 7 tetor, në Liège, studentët morën pjesë në demonstrata kundër reformave të qeverisë së Federatës Valoni-Bruksel dhe rritjes së tarifave studentore, me policinë që përdori gaz lotsjellës. Mobilizimet u zgjeruan dhe më 17 tetor, përleshjet ndodhën edhe në Bruksel.
Në kryeqytetin belg, qindra demonstrues, kryesisht të rinj, u mblodhën në qendër të qytetit. Situata u përkeqësua kur grupe demonstruesish u përleshën me oficerët e policisë dhe përmbysën një makinë, duke shkaktuar ndërhyrjen e forcave të sigurisë me shkopinj gome dhe gaz lotsjellës. Ministri i Brendshëm Bernard Quedin dënoi dhunën dhe theksoi nevojën për të mbrojtur rendin publik.
Specifika e Belgjikës është se përballja po zhvillohet në një sistem kompleks institucional, ku përgjegjësitë për arsimin shpërndahen midis komuniteteve gjuhësore. Protestuesit po reagojnë ndaj reformave që, sipas tyre, mund të kufizojnë aksesin në arsimin e lartë dhe të rrisin barrën financiare mbi familjet.
Shembulli belg tregon se si një çështje specifike arsimore mund të fitojë karakteristika më të gjera shoqërore, kur lidhet me saktësinë dhe pasigurinë e perspektivave të të rinjve. Afërsia me Francën dhe koincidenca e kohës së demonstratave u japin mobilizimeve më shumë publicitet, pa do të thotë që të dy lëvizjet kanë kërkesa identike ose një organizatë të vetme.
Spanja dhe Portugalia: Kriza e strehimit po shndërrohet në një problem politik
Në Gadishullin Iberik, lëvizjet sociale kanë një pikënisje të ndryshme. Mungesa e aksesit në strehim të përballueshëm po bëhet një nga çështjet më të rëndësishme për brezin e ri dhe po ushtron presion në rritje mbi qeveritë e
Spanjës dhe Portugalisë.
Në Spanjë, demonstratat u intensifikuan pas dëbimit të një gruaje 87-vjeçare nga shtëpia e saj në Madrid dhe vdekjes së saj të mëvonshme. Rasti fitoi publicitet të madh dhe shërbeu si pretekst për lëvizjet kundër dëbimeve, rritjes së qirasë dhe furnizimit të kufizuar të strehimit. Në Barcelonë, ka pasur edhe incidente të dhunshme, por shumica e lëvizjeve janë përqendruar në kërkesa specifike sociale dhe legjislative.
Qeveria e Pedro Sánchez ka miratuar 21 masa emergjente për krizën e strehimit, duke përfshirë dispozita për mbrojtjen e qiramarrësve të cenueshëm, ndërhyrje në qiratë afatshkurtra dhe sezonale dhe mjete financiare për strehim. Me rëndësi të veçantë është dispozita për krijimin e një mekanizmi financiar prej 10 miliardë eurosh për kredi strehimi dhe subvencione ndërtimi. Ndërhyrjet u paraqitën në një mjedis politik tashmë të rënduar, në funksion të zgjedhjeve të parakohshme parlamentare të planifikuara për 29 nëntor.
Problemi spanjoll ka shkaqe më të thella ekonomike. Rritja e çmimeve të banesave dhe qirave, furnizimi i kufizuar i banesave të reja në qytetet e mëdha dhe hendeku midis rritjes ekonomike dhe fuqisë blerëse të shumë punëtorëve e kanë bërë gjithnjë e më të vështirë aksesin në strehim. Punëtorët e rinj përballen me pengesa të konsiderueshme për të fituar autonomi financiare, edhe kur kanë punësim të qëndrueshëm.
Në Portugali, pamja tregon ngjashmëri të konsiderueshme. Më 17 tetor, dhjetëra mijëra protestues u mblodhën në Lisbonë, duke iu përgjigjur një thirrjeje nga konfederata më e madhe e punës në vend, CGTP. Demonstratat u përqendruan në pagat e ulëta, koston e lartë të jetesës dhe vështirësinë e gjetjes së strehimit, veçanërisht në Lisbonë dhe Porto.
Shifrat nxjerrin në pah shkallën e problemit. Sipas Reuters, çmimet e shtëpive në Portugali janë më shumë se dyfishuar që nga viti 2017, ndërsa qiratë për qiratë e reja pothuajse janë dyfishuar. Inflacioni ishte 3.6% në shtator 2026, me çmimet e ushqimeve dhe karburantit që rëndojnë më tej buxhetet e familjeve. Gjatë së njëjtës periudhë, çmimet e karburantit ishin rritur me 15% nga viti në vit.
Presioni ekonomik ndihet veçanërisht në familjet që varen nga një ose dy paga të ulëta. Qiratë në rritje po thithin një pjesë gjithnjë e në rritje të të ardhurave të disponueshme, duke kufizuar mundësitë për të kursyer dhe për të krijuar një familje. Demonstratat në Lisbonë, si dhe kampet simbolike të aktivistëve në Porto, pasqyrojnë një kërkesë sociale që tani shkon përtej hapësirës së ngushtë të studentëve dhe punëtorëve me paga të ulëta.
Ndryshe nga Franca apo Shqipëria, Portugalia aktualisht nuk po përballet me një shkallë të krahasueshme të konflikteve të dhunshme. Dallimi i rëndësishëm është se mobilizimet e organizuara të punës dhe sociale po ushtrojnë presion mbi qeverinë përmes demonstratave masive, por në thelb paqësore.
Brezi i ri në qendër dhe kufijtë e ekonomisë evropiane
Krahasimi i tetë vendeve nxjerr në pah një karakteristikë që po bëhet veçanërisht e rëndësishme. Brezi i ri nuk po merr më pjesë në mobilizime vetëm për çështje arsimore. Në Francë, po kërkon shkolla dhe shërbime publike më të mira, në Shqipëri po kërkon perspektiva pune dhe ndryshime politike, në Serbi po kërkon llogaridhënie, ndërsa në Spanjë, Portugali dhe Greqi po e vë të drejtën për strehim në qendër.
Rritja ekonomike vetëm nuk është e mjaftueshme për të siguruar stabilitet shoqëror, veçanërisht kur përfitimet e saj nuk ndihen në të ardhurat e disponueshme dhe në jetën e përditshme. Çështja nuk është vetëm se sa rriten të ardhurat kombëtare, por edhe sa prej tyre mbeten në dispozicion të punëtorëve pasi të plotësohen nevojat themelore. Strehimi, transporti, energjia dhe arsimi tani janë faktorë vendimtarë për fuqinë reale blerëse të familjeve.
Në të njëjtën kohë, qeveritë evropiane përballen me një shpërndarje gjithnjë e më të vështirë të burimeve publike. Nevoja për të forcuar mbrojtjen, sigurinë energjetike, presionet demografike dhe kostot e shërbimit të borxhit publik
kufizojnë hapësirën për ndërhyrje shtesë. Shpenzimet sociale janë, pra, në qendër të një debati më të gjerë mbi prioritetet politike për vitet e ardhshme.
Rritja e buxheteve të mbrojtjes nuk është një shkak i drejtpërdrejtë i provuar i protestave aktuale në të gjitha vendet. Megjithatë, kjo krijon presion shtesë fiskal, i cili mund të kufizojë aftësinë për t’iu përgjigjur kërkesave për arsim, shëndetësi dhe mbrojtje sociale. Ky ndryshim është i rëndësishëm, pasi shpjegon pse pakënaqësia sociale mund të rritet edhe në vendet ku treguesit kryesorë makroekonomikë tregojnë një pamje pozitive.
Një tipar i dytë është mosbesimi në përfaqësimin politik. Në Shqipëri dhe Serbi, korrupsioni dhe funksionimi i institucioneve janë shkaqe të drejtpërdrejta të mobilizimit. Në Francë, ciklet e përsëritura të konfliktit social lidhen me vështirësinë e gjetjes së konsensusit politik. Në Spanjë, presionet për strehim po evoluojnë në një periudhë debati të fortë parlamentar. Qeveritë përballen me forma të ndryshme pakënaqësie, por një fije e përbashkët mbetet vënia në pikëpyetje e efektivitetit të politikave të zbatuara.
Trazirat sociale që po zhvillohen aktualisht në Evropë nuk janë ende një krizë e vetme me një drejtim të përbashkët politik. Franca po përballet me një konflikt në shkallë të gjerë mbi koston e jetesës dhe funksionimin e shtetit të mirëqenies. Shqipëria dhe Serbia po përballen me lëvizje që ngrenë drejtpërdrejt çështje të korrupsionit dhe përgjegjësisë politike. Italia dhe Belgjika po përballen me mobilizime që kombinojnë kërkesat ekonomike dhe arsimore, ndërsa në Spanjë, Portugali dhe Greqi vështirësia e aksesit në strehim të përballueshëm është dominuese.
Kohëzgjatja dhe evolucioni i këtyre mobilizimeve do të varet kryesisht nga përgjigjet e qeverive. Përgjigja e policisë ndaj dhunës mund të rivendosë rendin publik, por nuk mjafton në vetvete për të kufizuar pakënaqësinë e shkaktuar nga problemet ekonomike dhe institucionale. Prandaj, masat e izoluara sociale mund të ofrojnë lehtësim afatshkurtër, pa adresuar domosdoshmërisht shkaqet që janë grumbulluar gjatë viteve.
Evropa po përballet me një kontradiktë që po bëhet gjithnjë e më e vështirë për t’u injoruar. Nga njëra anë, qeveritë po përpiqen të përshtaten me një mjedis ndërkombëtar me kërkesa strategjike dhe ekonomike në rritje. Nga ana tjetër,
pjesë të konsiderueshme të shoqërive të tyre po kërkojnë kushte më të mira jetese, siguri më të madhe ekonomike dhe funksionim më efikas të institucioneve publike.
Prania e njëkohshme e mijëra protestuesve në rrugët e vendeve të ndryshme evropiane pasqyron këtë kontradiktë. Nuk paralajmëron një kryengritje të përgjithshme evropiane, por nxjerr në pah vështirësitë me të cilat përballen qeveritë kur presioni ekonomik vazhdon, shërbimet publike vihen në pikëpyetje dhe besimi në institucione është i kufizuar. Pyetja më e rëndësishme politike për periudhën e ardhshme është nëse kërkesat sociale do të mbeten të dallueshme dhe të përcaktuara në nivel kombëtar apo nëse presioni i zgjatur ekonomik do të forcojë shfaqjen e mobilizimeve të reja në vendet e tjera evropiane.
Artikuj te sugjeruar
BOTA
19 Tetor23:05
Trump për trazirat në Francë: Macroni po bën një gabim të madh
Presidenti i Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Trump, ka pretenduar se trazirat në Francë janë pasojë e imigrimit mas...
BOTA
19 Tetor20:52
Kryeministri holandez dhe partneri i tij do të bëhen prindër për herë të parë
Kryeministri i Holandës, Rob Jetten, ka njoftuar se ai dhe partneri i tij do të bëhen prindër për herë të parë në p...
BOTA
19 Tetor20:20
Kim Jong-un në gjendje të rëndë shëndetësore? Raportimet për një hemorragji cerebrale bëjnë xhiron e botës
Kim Jong-un mund të jetë në gjendje kome pas një hemorragjie cerebrale, pretendojnë postime të shumta që po qarkullojnë ...
BOTA
19 Tetor19:26
Kaos në Milano, 160 të arrestuar në katër orë, 80% e tyre të mitur! Protestuesit thyen dyqanet e plaçkitën qytetin
Të paktën 160 arrestime janë bërë në Milano në katër orët e fundit për incidentet e reja që ndodhën ...
BOTA
19 Tetor17:53
Deputetja australiane në gjendje kritike, u përplas qëllimisht me makinë
Deputetja e pavarur australiane Ellen Hines është sulmuar të dielën jashtë zyrës së saj në Wangaratta, në shtetin e...
BOTA
19 Tetor15:57
NATO ridizenjon strategjinë ushtarake, frika nga një sulm rus deri në vitin 2029 vë në lëvizje aleatët
NATO po hyn në një fazë të rëndësishme rishikimi të strategjisë së saj ushtarake, në një kohë kur rr...
BOTA
19 Tetor14:59
Irani përgatitet për luftë! Teherani kërcënon SHBA-në, rajoni përgatitet për përshkallëzim
Irani paralajmëron se është përgatitur për një tjetër përballje ushtarake me Shtetet e Bashkuara. Komandantët ira...
BOTA
19 Tetor14:49
Rusia kërkon turistë aziatikë! Moska synon të kompensojë rënien e vizitorëve evropianë përmes Azisë
Rusia po përpiqet të tërheqë më shumë turistë nga Azia, pas rënies së fortë të vizitorëve evropian&e...
BOTA
19 Tetor14:04
Të shtëna me armë në Britani, plagoset një oficer policie! Arrestohen 4 të dyshuar
Katër persona janë arrestuar pasi një oficer policie u qëllua me armë zjarri në Nottingham.
Sipas Policisë së Nottingha...
BOTA
19 Tetor13:51
Majorka shpall alarmin e kuq për shkak të stuhisë “Adam”
Autoritetet në ishullin turistik spanjoll të Majorkës shpallën dje në mbrëmje nivelin e kuq të alarmit, nivelin më t&e...
