Një tjetër kapitull mbyllet për Antonio Rudiger. Mbrojtësi i Real Madridit ka vendosur të tërhiqet nga kombëtarja gjermane,...
EDITORIAL
Ahmetaj – Balluku: Gracka ku shpirti i tij kapet si laraska
PiranjatPërditësimi i fundit 18 Shkurt 2026, 09:21
Në diskursin publik të KM ka një fjali që është përsëritur ndër vite si postulat: “drejtësia ka punën e vet.” Por mënyra si përdoret kjo fjali ka më shumë peshë sesa vetë fjalia. Sepse aty ku ai pretendon neutralitet, fshihet selektiviteti. Dhe hipokrizi të kësaj natyre kjo tokë rrallë ka parë.
Po marr dy raste domethënëse: Arben Ahmetaj dhe Belinda Balluku. Krahasimi, është gracka ku shpirti politik i Ramës kapet si laraska — do thoshte Shekspiri, rahmet pastë.
Rasti Ahmetaj – Kalkulim i ftohtë politik
Kur drejtësia kërkoi arrestimin e Ahmetajt, Rama nuk e dramatizoi. Nuk foli për “komplot”. Nuk shpalli “vijë të kuqe”. Nuk sulmoi SPAK-un.
Mesazhi ishte i thatë, “Drejtësia të bëjë punën e vet”.
Ishte një distancim i kalkuluar. Ahmetaj u la vetëm. Asnjë betejë publike. Asnjë përplasje institucionale. Ishte një “djegie e kontrolluar”: një kurban i përzgjedhur, një “dash” mbi të cilin do të ngarkoheshin paudhësi të ideuara e të ekzekutuara nga vetë KM. Inceneratorë, afera, dosje — të gjitha gati për t’u mbyllur me një kokë të “prerë”. Por gjirokastriti nuk e hëngri. Nuk pranoi të bëhej kurban. U largua. Dhe, për hir të së vërtetës, falë tij sot shqiptarët kanë një telajo më të qartë se si ka funksionuar dhe funksionon organizata kriminale që, me emër arti, quhet “Rilindje”.
Rasti Balluku – Alarm dhe mburojë politike
Tani shohim një tjetër ton. Një tjetër energji. Një tjetër nerv. Rama i sotëm, pa maskë, flet ndryshe për drejtësinë. Dje ishte në rol.
- Mbrojtje e fortë publike.
- Retorikë kundër drejtësisë.
- Narrative për sulme politike.
- Fjalë për “kalim vije të kuqe”.
Këtu “mosndërhyrja” nuk tingëllon më si ftohtësia e dikurshme me Ahmetajn. Këtu tingëllon si mobilizim. Dallimi nuk është vetëm në tone. Është në intensitet. Në pozicionim. Në frikë.
Pyetja është e thjeshtë:
Nëse drejtësia është e pavarur dhe duhet respektuar gjithmonë, pse nuk mbahet i njëjti qëndrim kur prek një tjetër zëvendëskryeministër — si Ahmetaj, apo tjerë bashkëpunëtorë si Koka, Beqaj, madje edhe Veliaj?
Sepse formula është kjo:
- Kur drejtësia godet dikë të sakrifikueshëm - “nuk i ndërhyjmë.”
- Kur drejtësia afrohet te pragu i shtëpisë “Po kalohet vijë e kuqe.”
Pra, që të kuptohemi, nuk kemi dy qëndrime të Ramës për drejtësinë. Kemi një qëndrim të tijin ndaj rrezikut.
-Kur drejtësinë e ndërsen si qen gjahu ai vetë, distancim dhe etikë institucionale.
-Kur drejtësisë ia vendosin dosjet në tavolinë ndërkombëtarët dhe i thonë ec për tek bërthama e pushtetit - kemi mburojë politike dhe alarm publik.
“Nuk komentoj veprimet e drejtësisë” dje, “Drejtësia po kalon vijat e kuqe” sot — kjo nuk është parim. Është komunikim. Është piar, si i thonë këta të rilindjes.
Në mbyllje, Edi Rama nuk ka dy standarde për drejtësinë. Një ka. Standardi është i thjeshtë: -kë të lejoj unë, rraseni brenda.
-kë të lënë partnerët ndërkombëtarë në tavolinë për mua — ikni tutje.
Pra, fjalia “nuk i ndërhyjmë drejtësisë” nuk ka qenë parim, por hipokrizi.
