Kryebashkiaku i Vaut të Dejës, Kristian Shkreli, i pandehur nga SPAK për korrupsion në zgjedhje, ka dëshmuar në procesin gjyq&eu...
Një operacion i gjerë kontrolli nga ekipet inspektuese të Rajonit të Atikës ka çuar në sekuestrimin e 6.2 tonëve pro...
Gjykata e Lartë do të shqyrtojë sërish çështjen e Vladimir Vladimirov, administrator i një prej shoqërive nën h...
Bashkimi Evropian shprehu shqetësim për ndalimet reciproke të hyrjes së gazetarëve mes Serbisë dhe Malit të Zi, duke theksu...
Struktura e Posaçme Kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar ka zhvilluar këtë të martë një veprim hetimor n&eum...
Roberto Mancini është shumë pranë rikthimit në stolin e Kombëtares italiane. Presidenti i Federatës Italiane të Futbol...
Kryetari i Grupit Parlamentar të Partisë Demokratike, Gazment Bardhi, akuzoi qeverinë se po rrezikon zbatimin e marrëveshjes me Shtetet e ...
Kryetari i Partisë Demokratike, Sali Berisha, ka denoncuar atë që e cilësoi si një nga aferat më të rënda të qeve...
Ka nisur këtë të martë në Gjykatën e Posaçme kundër Korrupsionit dhe Krimit të Organizuar (GJKKO) procesi gjyq&...
Ish-ministri i Financave, Arben Malaj ka reaguar sërish nërpërmjet një postimi në Facebook për zhvillimet e fundit në vend, d...
Kur Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli nisën luftën e tyre të paligjshme kundër Iranit më 28 shkurt, ata i bënë thirrje popullit iranian të ngrihej. Më pas ata vazhduan të bombardonin jo vetëm objektivat ushtarake, por edhe banesat civile, universitetet, shkollat, spitalet, ndërtesat tregtare dhe vendet historike, shkruan Al Jaseera, shkruan Piranjat News.
Në zhurmën e shpërthimeve sot, shumë iranianë dëgjojnë jehona nga e kaluara: nga lufta Iran-Irak e viteve 1980-1988.
Në vjeshtën e vitit 1980, kur Iraku pushtoi Iranin, unë isha një student 20-vjeçar në Universitetin Politeknik të Teheranit dhe anëtar i një grupi opozitar. Herën e parë që pashë ndikimin e luftës nga afër ishte në tetor të atij viti. Një mbrëmje, unë dhe miku im Farhad po prisnim në radhë për të ngarkuar dy kuti me pamflete antiqeveritare në një autobus që shkonte në Isfahan; duke pasur parasysh kufizimin e lëvizjes dhe pikat e kontrollit të ngritura nga Garda Revolucionare, kjo ishte e vetmja mënyrë e sigurt për të transportuar materiale të tilla.
Papritmas, të shtënat me bubullimë të sistemeve të mbrojtjes ajrore tronditën tokën dhe ndriçuan qiellin me rreze drite blu, portokalli, të verdhë dhe të kuqe.
Sirenat u dëgjuan. Nuk isha ndjerë kurrë kaq i frikësuar, i pafuqishëm dhe i çorientuar. Duke vrapuar përreth për të gjetur një strehë të mundshme, toka që dridhej nën këmbët e mia, bubullimat e pandërprera të mbrojtjes ajrore dhe britmat shumëdrejtimëshe të një turme të terrorizuar bllokuan çdo hapësirë për të menduar se çfarë po ndodhte saktësisht.
Pasi mbrojtja ajrore pushoi, unë dhe Farhadi hipëm në motoçikletën e tij dhe u kthyem në lagjen tonë. Nëna ime kishte qenë e bindur se unë isha vrarë.
Herën e dytë që e përjetova luftën drejtpërdrejti ndodhi disa javë më vonë. Unë dhe një mik tjetër ishim ulur në një stol në një park në qendër të Teheranit, duke diskutuar se si të protestonim njëkohësisht kundër luftës dhe të mobilizoheshim kundër regjimit.
Papritmas, u shfaq një avion luftarak irakian, duke fluturuar në një lartësi aq të ulët saqë ne mund ta shihnim pilotin. Ndërsa njerëzit filluan të vraponin nga frika, bombarduesi irakian u rrotullua rreth nesh dhe hodhi fletëpalosje në persisht duke u kërkuar iranianëve të ngriheshin kundër qeverisë së tyre. Kjo ishte e vetmja mënyrë e mundshme që iranianët mund ta ndalonin luftën: "Rrëzoni qeverinë tuaj". Të dy menduam se Sadam Huseini po na rrëmbente luftën. Nuk kishim asnjë iluzion se irakianët mund të shndërroheshin në çlirimtarët tanë.
Në atë kohë, brenda grupeve opozitare zhvilloheshin biseda të nxehta nëse ne që e gjetëm veten në opozitë me Republikën Islamike duhej të merrnim pjesë në mbrojtjen e vendit kundër agresionit irakian, apo duhej ta shfrytëzonim luftën dhe të çonim përpara axhendën tonë anti-regjim. Unë i përkisja grupit të dytë, duke përfituar nga lufta për të rrëzuar shtetin.
Qeveria në atë kohë mezi kishte një vit që kishte filluar, por gëzonte mbështetje të gjerë popullore. Vetë ideja se ndalimi i bombardimeve të qyteteve varej nga përmbysja e shtetit nga masat nuk ishte gjë tjetër veçse një fantazi iluzive. Sadam Huseini e mësoi shumë shpejt se, pavarësisht kushteve kaotike të shtetit pasrevolucionit, Republika Islamike mund të mobilizonte miliona për të mbrojtur vendin dhe për të mbajtur pushtetin politik.
Edhe ne e mësuam këtë mësim shumë shpejt. Republika Islamike jo vetëm që mobilizoi masat për të ndaluar pushtimin, por gjithashtu konsolidoi me sukses pushtetin duke eliminuar opozitën. Dhjetëra mijëra u arrestuan, shumë të tjerë u internuan dhe mijëra u ekzekutuan. Edhe ata në opozitë që mbrojtën përpjekjet e luftës, por mbetën kritikë ndaj shtetit, u spastruan ose u internuan.
Tani, 46 vjet më vonë, udhëheqësit amerikanë dhe izraelitë duket se ushqejnë iluzione të ngjashme. Dallimi këtë herë është se, ndryshe nga Sadam Huseini, Presidenti i SHBA-së Donald Trump dhe Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu po zhvillojnë një luftë fushatash bombardimi pa asnjë front lufte dhe ushtarë në tokë. Në shumë mënyra, ky lloj lufte paraqet pasiguri më të thella dhe ankthe më intensive. Kushdo, kudo, në çdo kohë mund të jetë një shënjestër. Një luftë ajrore, siç është demonstruar në javët e fundit, mund të jetë dukshëm më e pakontrollueshme.
Dallimi tjetër është se, në kohën kur filloi kjo luftë, Republika Islamike kishte shpërdoruar atë që dikur ishte mbështetja dërrmuese e qytetarëve të saj. Vite të tëra sanksionesh shkatërruese kishin çuar në varfërim të përhapur të njerëzve nga të gjitha sferat e jetës dhe në një ekonomi të infektuar nga korrupsioni i vazhdueshëm. Kjo pilulë e hidhur ekonomike, e kombinuar me shtypjen brutale të mospajtimit, kishte krijuar një përçarje të pakthyeshme midis shtetit dhe shumë prej qytetarëve të tij.
Megjithatë, kjo nuk do të thoshte se një akt agresioni SHBA-Izrael do ta rrëzonte lehtësisht regjimin. Administrata Trump e keqinterpretoi këtë realitet dhe e besoi një plan izraelit për të nisur një luftë me të njëjtën prognozë - se kjo do të përshpejtonte rënien e Republikës Islamike.
Dështimi i administratës Trump ishte i dyfishtë. Së pari, ajo demonstroi një mungesë totale të të kuptuarit të strukturës së pushtetit shtetëror në Iran. Pavarësisht pamjes së saj, Republika Islamike nuk është një shtet totalitar që mbështetet në sundimin tiranik të një njeriu.
Kushtetutërisht, është e vërtetë që zyra e udhëheqësit suprem mban autoritet të pamasë mbi të tre degët e qeverisë. Por kjo nuk do të thotë që prerja e kokës së shtetit do të çonte në rrëzimin e tij. Ekspertët në grupet e mendimit në Uashington disi nuk e kuptuan se ekzistojnë burime të shumëfishta pushteti në Republikën Islamike, tërësia e të cilave e mban të gjithë sistemin politik të bashkuar. Tani është bërë e qartë se vrasja e Ajatollah Ali Khameneit nuk mund ta shkatërronte regjimin. Ky ishte një krim lufte me pak shpërblim.
Dështimi i dytë ishte moskuptimi se si një luftë e zhvilluar kaq pa dallim nga ajri do të shkatërronte dallimin midis kombit dhe shtetit. Shumë iranianë e kuptuan shumë shpejt se lufta e imponuar nuk kishte të bënte fare me ankesat e tyre. Përkundrazi, kjo ishte një luftë kundër sovranitetit të kombit.
Makina propagandistike izraelite dhe amerikane u përpoqën shumë t’ia hidhnin fajin për luftën Republikës Islamike dhe politikave të saj luftarake në rajon. Por ndëshkimi i kombit për mëkatet e shtetit ishte një dekret kundër të cilit shumica në vend mbeti sfiduese.
Ashtu si Sadam Huseini në vitet 1980, aleanca Trump-Netanyahu sot pretendon se ka hapur rrugën për iranianët që të përmbysin Republikën Islamike. Ata e ndëshkojnë kombin që nuk e bën këtë duke bombarduar qytetet dhe duke shkatërruar infrastrukturën jetësore ekonomike.
Mizoria e logjikës së lodhur të grumbullimit të mjerimit mbi jetën e njerëzve - përmes bombave, sanksioneve dhe vrasjeve - me shpresën për t'i detyruar ata të rrëzojnë qeverinë e tyre është e dukshme. Nuk funksionoi për Sadam Huseinin; nuk do të funksionojë as për Trumpin dhe Netanyahun.
Nuk ka dallime midis njerëzve që vraponin pa qëllim në terminalin e autobusëve në vitin 1980 dhe atyre, jetët e të cilëve janë shkatërruar nga bombat amerikane dhe izraelite sot. Ata i mbajnë ata që shtypin butonin për të hedhur bombat përgjegjës për shkatërrimin e jetës së tyre dhe vrasjen e të dashurve të tyre.
Në vend që të çlirojë kombin, pasoja e menjëhershme e këtyre bombave është militarizimi i mëtejshëm i shtetit dhe rënia e asaj që ka mbetur nga shoqëria civile. Republika Islamike ka treguar se është e pajisur mirë për të përballuar një luftë rraskapitëse, një përvojë që e trashëgoi nga lufta tetëvjeçare me Irakun. Por duhet të kujtojmë se një luftë rraskapitëse zhvillohet kundër agresorëve të huaj duke konsoliduar pushtetin dhe duke shtrënguar aparatin shtypës.
Kjo luftë filloi me premisa të rreme dhe vazhdon të zhvillohet kundër të gjitha parimeve themelore të një rendi botëror të bazuar në rregulla. Ashtu si me agresionin irakian të vitit 1980, SHBA-të dhe Izraeli kanë shkelur hapur një parim themelor të Kombeve të Bashkuara, atë të respektit për sovranitetin e një kombi tjetër. Ato kanë shpërfillur ndalimin e vrasjes së udhëheqësve politikë dhe tani po kërcënojnë të shkatërrojnë infrastrukturën civile të energjisë së Iranit, gjë që do të ishte një krim i hapur lufte. Është e vështirë të parashikohet me siguri të plotë se si do të përfundojë kjo luftë dhe kush do të jetë fituesi dhe humbësi. Megjithatë, një gjë është mjaft e sigurt se në anën tjetër të kësaj lufte shtrihet një rend botëror i ndryshëm./Përshtati në shqip Piranjat News
Tensionet vazhdojnë të përshkallëzohen ndërsa afrohet afati i së martës i Presidentit të Shteteve t&eum...
Drejtori i përgjithshëm i JPMorgan Chase, Jamie Dimon, ka paralajmëruar se konflikti në Iran rrezikon të shkaktojë tronditje n&e...
Garda Revolucionare iraniane ka deklaruar se ka sulmuar një anijeje amerikane në të cilën ndodheshin 5000 marinarë dhe ushtarë. ...
Katër astronautë në misionin Artemis II kanë arritur në zonën e ndikimit gravitacional të hënës, e cila ësht...
Kryeministri i Izraelit, Benjamin Netanyahu, deklaroi se vendi i tij do të vijojë operacionet ushtarake me intensitet të plotë në t&e...
Irani ka mohuar kategorikisht pretendimet për sulme raketore ndaj vendeve fqinje, ndërsa paralajmëron se ka përgatitur edhe përgjigje...
Zbulime të reja nga misioni i NASA-s në Mars po forcojnë hipotezat për ekzistencën e kushteve të favorshme për jetë n&...
Arkeologët kanë zbuluar në Izrael një plumb predhe 2,100-vjeçar të gdhendur me një mesazh të drejtpërdrejtë...
Njëqind e njëzet e pesëmijë. Një shifër monstrë që përmbledh një fenomen që, në Amerikë dhe j...
Nëse lufta SHBA-Izrael kundër Iranit vazhdon edhe gjatë verës, atëherë linjat ajrore do të fillojnë të mbeten pa ...
