Një grua 34-vjeçare nga Kalifornia është arrestuar nga FBI-ja në Aeroportin Ndërkombëtar të Los Anxhelosit, ndë...
SPORT
Andrés Iniesta nis aventurën si trajner/ “Do të ishte shumë bukur të drejtoja Barcelonën”
PiranjatPërditësimi i fundit 5 Tetor 2026, 08:40
Andrés Iniesta ka nisur një kapitull të ri në karrierën e tij. Dy vite pasi i dha fund futbollit të luajtur, legjenda e Barcelonës dhe e Spanjës është bërë trajner i Gulf United në Emiratet e Bashkuara Arabe.
Në një intervistë për Mundo Deportivo, Iniesta flet për fillimet e tij si trajner, filozofinë e lojës, Barcelonën, Lamine Yamalin, Rodrin, kombëtaren spanjolle dhe mundësinë për të drejtuar një ditë klubin katalanas.
Ai foli gjithashtu për ekspozitën interaktive “Iniesta Experience: El juego interior”, e cila rikthen momentet më të rëndësishme të karrierës së tij.
Nga lindi ideja për të krijuar këtë ekspozitë interaktive mbi karrierën tuaj?
Ka kohë që mendojmë për gjëra që mund t’u sjellin diçka njerëzve dhe që mund të ndahen me ta. Në këtë rast, bëhet fjalë për historinë time, për gjërat që kam përjetuar gjatë karrierës dhe jetës sime, në një mënyrë interaktive. Ka momente speciale që njerëzit mund t’i rijetojnë ose t’i ndajnë. Është një projekt shumë i veçantë dhe i bukur. Shpresoj, mbi të gjitha, që njerëzve t’u pëlqejë.
Kush qëndron pas këtij projekti?
Në fund është një punë ekipi. Kam fatin të kem pranë vetes prej shumë kohësh një ekip që njeh praktikisht gjithçka për jetën time, madje ndoshta edhe gjëra që unë vetë nuk i di. Është një punë shumë e bukur e të gjithëve, secili me rolin e tij. Jam krenar dhe i lumtur që më në fund projekti doli në dritë, sepse nuk është e lehtë të bashkosh gjithë këto aspekte fizike dhe emocionale.
Tani keni nisur një kapitull të ri si trajner. Çfarë ju pëlqen më shumë në këtë profesion?
Pak a shumë më pëlqen gjithçka. Më pëlqen të punoj me ekipin tim, të jem në dhomën e zhveshjes, me lojtarët. Më pëlqen puna në grup, të shohësh gjërat që po bën, gabimet që bën dhe ato që duhet të korrigjosh. Gjithmonë je duke menduar dhe kjo është një sfidë shumë e bukur.
Në fund je duke konkurruar, ke performancën, menaxhimin e shumë situatave me lojtarët dhe stafin. Më pëlqen shumë dhe çdo ditë është diçka e re.
Kur do të mund të jeni trajner i një klubi pa kufizime në aspektin e licencës?
Është një proces që po e vazhdoj. Tani kam licencën A për të kaluar te Pro. Në tetor filloj fazën e fundit, atë të Pro-së. Pastaj do të vazhdojmë të shohim se çfarë do të ndodhë.
Si dëshironi të luajë një ekip i drejtuar nga Iniesta? Si Barcelona e Rijkaardit, e Guardiolës apo e Luis Enriques?
Varet nga vendi ku je dhe nga lojtarët që ke. Në fund janë lojtarët ata që mund të bëjnë të mundur një sistem apo një tjetër.
Nga gjithçka që kam mësuar dhe përjetuar, dua që ekipi im të ketë kontrollin e lojës. Çelësi është interpretimi që bëjnë lojtarët në çdo moment dhe në çdo situatë.Mund të nisësh me një sistem, por gjatë gjithë kohës gjërat ndryshojnë. Ajo që të shërben për një ndeshje ose për një moment të caktuar, dhjetë minuta më vonë mund të mos të shërbejë më. Për këtë arsye është shumë e rëndësishme të kesh një staf që të ndihmon të marrësh vendimet më të mira.
Me çfarë skeme po luan Gulf United?
Aktualisht nisim me 3-4-3 dhe 5-2-3. Varet edhe nga kundërshtari dhe situata e ekipit. Në fund, futbolli është lëvizje e vazhdueshme. Mund të nisësh me tre mbrojtës dhe më pas të kalosh në katër. Gjithçka varet nga ekipi yt dhe lëvizjet e kundërshtarit.
Xavi e nisi karrierën si trajner në Katar dhe më pas drejtoi Barcelonën. Busquets po përgatitet për trajner. A është destinacioni juaj Barcelona?
Destinacioni do të tregojë atë që duhet të ndodhë. Sigurisht që do të ishte shumë bukur nëse vazhdoj karrierën si trajner, për shkak të asaj që Barcelona do të thotë për mua. Por nuk është diçka që e kam në mendje si objektiv.
Kur shkova në Barcelonë, ëndrra ime ishte të bëhesha futbollist dhe të kisha sukses në ekipin e parë. Këto ishin objektiva shumë të qarta për mua. Tani ndoshta mendoj pak më ngadalë, sepse të bëhesha trajner nuk ishte diçka që e kisha planifikuar.
Koha do ta tregojë, por ky fillim më pëlqen shumë. Jo vetëm të qenit trajner, por gjithçka që përfshin ky profesion.
Cilët lojtarë ju pëlqen të shihni sot në televizor?
Sigurisht që më pëlqen të shoh Barcelonën dhe Spanjën, siç bëja edhe kur luaja. Janë ekipe me atë lloj futbolli dhe lojtarësh që më pëlqejnë. Më pëlqen mënyra se si luajnë, talenti dhe sidomos kuptimi që kanë për lojën. Po flasim për më të mirët.
A është normale ajo që po bën Lamine Yamal në moshën 19-vjeçare?
Jo, nuk është normale. Nëse do të ishte normale, do të kishte më shumë lojtarë që mund ta bënin. E bukura dhe e rëndësishmja është ambicia që ka, natyrshmëria e tij. Nëse ndalesh dhe mendon se çfarë ka përpara në atë moshë, është diçka e jashtëzakonshme.
Ai ka fituar tashmë shumë trofe. A mund të bëhet kjo një presion për të?
Sfida e futbollistit dhe e ekipeve si Barcelona është vit pas viti. Nuk ka rëndësi vetëm çfarë ke fituar, por çfarë duhet të vazhdosh të fitosh çdo vit. Ky është çelësi.
Ky është edhe sfidimi që kanë lojtarët që në një moshë kaq të re kanë fituar gjëra shumë të rëndësishme. Duhet të vazhdojnë ta bëjnë.
A e ngre Rodri nivelin e Barcelonës në luftën për Champions League?
Po, sigurisht. Të kesh një lojtar si Rodri bën që niveli të rritet në mënyrë të padiskutueshme. Është një lojtar i madh, me rëndësinë që ka brenda ekipit dhe me mënyrën se si e kupton lojën. Sigurisht që të jep një tjetër nivel.
Ju e ndoqët finalen e Botërorit nga tribuna së bashku me Xavin, Casillasin, Puyolin, Ramosin dhe Villën. Çfarë flisnit gjatë ndeshjes?
Donim që Spanja të shënonte golin që, nga ajo që po shihnim në ndeshje, e meritonte. Në ndeshje të tilla, nëse nuk bën diferencën dhe ke përballë një kundërshtar të madh, gjithmonë je pak në teh.
Por mendoj se atë ditë kishte një atmosferë të veçantë. Pas 16 vitesh, me këtë gjeneratë lojtarësh dhe ne në tribunë duke e parë, do të ishte shumë bukur që ta fitonin përsëri. Dhe kështu ndodhi. Ishte shumë emocionuese dhe speciale ta përjetoje aty.
A është Spanja e sotme trashëgimi e Barcelonës së madhe dhe kombëtares së vitit 2010?
Po, mendoj se po. Në fund gjithçka ka ndikimin e vet. Shumë prej këtyre lojtarëve janë rritur ose kanë parë situata që ne kemi përjetuar më parë.
Ka një grup të rëndësishëm lojtarësh të Barcelonës, të kombinuar me futbollistë të ekipeve të tjera që sjellin shumë gjëra të mira. Është një identitet shumë i fortë dhe shumë i bukur për t’u parë.
Si futbollistë spanjollë dhe si vend, ndihemi shumë të identifikuar dhe krenarë që kombëtarja luan në këtë mënyrë dhe ka këtë ndikim. Aktualisht nuk ka një kombëtare si Spanja.
Nëse Busquets ishte “alter ego”-ja juaj në fushë, cili do të ishte sot lojtari që ju ngjan më shumë në mesfushë?
Më pëlqejnë shumë mesfushorët që kemi te Barcelona. Më pëlqen shumë Pedri, por më pëlqen gjithashtu shumë Fermín, Dani Olmo dhe Gavi.
Më shumë sesa të them një lojtar apo një tjetër, është ajo që kanë të përbashkët. Nëse më pyet se si më pëlqen të jetë një futbollist, këta lojtarë janë pikërisht ajo që më pëlqen.
