Mesazhi tronditës i 23-vjeçares: Mbani mend emrin tim, mund të mos jem në gjendje të flas më kurrë!

Një thirrje e dëshpëruar për ndihmë, e bërë përmes një mesazhi audio nga qelia e saj e burgut nga një studente 23-vjeçare iraniane, e cila u dënua me vdekje javën e kaluar, ka tronditur botën.

Sipas Monitorit të të Drejtave të Njeriut në Iran (IHRM), Najmeh Amini është mbajtur në burgun Vakilabad në Mashhad për tetë muaj, nën akuzat për “fyerje të Udhëheqësit Suprem” dhe “përleshje me forcat e sigurisë”.

Ajo u mbajt në izolim në krahun e sigurisë së burgut për gati tre muaj dhe thuhet se i janë mohuar të drejtat themelore të një të burgosuri, përfshirë aksesin te një avokat. Ka gjithashtu raportime se Amini është nënshtruar torturës fizike dhe psikologjike.

E reja u arrestua më 31 janar, pranë Pazarit Ferdowsi në Mashhad, ndërsa iu bashkua qindra mijëra iranianëve në protestat masive kundër qeverisë së vendit. Megjithatë, ajo që dukej si një demonstratë paqësore u shndërrua në një makth. Forcat e sigurisë së vendit i shtypën protestat në mënyrë të dhunshme dhe të përgjakshme, duke rezultuar në vrasjen e më shumë se 7,000 personave, ndërsa mijëra të tjerë u arrestuan, sipas organizatave të të drejtave të njeriut.

“Dua vetëm drejtësi dhe mundësinë për të mbrojtur veten”

Siç thekson Amini në mesazhin audio, të cilin e regjistroi më 18 shtator: “Dua vetëm drejtësi dhe mundësinë për të mbrojtur veten”. Ajo kërkon që njerëzit ta mbajnë mend emrin e saj, pasi mund të mos i jepet më mundësia të flasë.

Sipas studentes, dënimi i saj me vdekje u dha më 16 shtator.

“Nuk po përpiqem ta paraqes veten si heroinë sot. Kërkoj vetëm një gjë: të jesh zëri im. Jam një vajzë e pafajshme, një grua e re me kaq shumë shpresa dhe ëndrra. Kam prindër që më presin – një familje që zgjohet çdo mëngjes nga frika se mos më humbasin. Nuk dua që gjurma ime e fundit të jetë disa rreshta në një dosje çështjeje”, tha ajo.

E reja u kërkon avokatëve, juristëve, aktivistëve të të drejtave të njeriut dhe të gjithë atyre që dëgjojnë zërat e njerëzve të pafajshëm të shqyrtojnë dosjen e çështjes së saj.

Në fund të mesazhit audio, ajo thekson: “Mbani mend emrin tim, mund të mos jem në gjendje të flas më kurrë”, ndërsa shpreh edhe shpresën e saj se, përpara se të varet dhe të largohet nga kjo jetë, do të arrijë të shohë një “Iran të lirë dhe të zhvilluar”.

“Nevojë urgjente për ndërhyrje të menjëhershme ndërkombëtare për të përmbysur dënimin me vdekje”

Të paraburgosurit kanë kaluar tetë muajt e fundit në një klimë pasigurie, ndërsa gjykatat janë përgjegjëse për fatin e tyre.

Ekzekutimet publike nuk janë të rralla në Iran. Ato kryhen kryesisht me varje në një shesh publik, ku vinçat e montuar në kamionë shërbejnë si trekëmbësh.

IHRM theksoi se “vendosja e dënimit me vdekje ndaj një studenteje 23-vjeçare, pas muajsh ndalimi arbitrar, raportimeve për rrezikun e torturës dhe mohimit të plotë të aksesit në ndihmë ligjore, dyfishon nevojën urgjente për ndërhyrje të menjëhershme ndërkombëtare për të pezulluar dhe përmbysur këtë dënim”.

Dënimi i Aminit vjen vetëm disa javë pas varjes publike të dy burrave të dënuar për vrasjen e katër oficerëve të policisë gjatë protestave antiqeveritare. Organizatat e të drejtave të njeriut raportuan se ekzekutimi i Abdolfazl Sepahi Banjani dhe Amir Hossein Safari Hosseinabadi u zhvillua në orët e para të 28 korrikut në sheshin Alikhani, në qytetin qendror të Isfahanit, në vendin ku u vranë oficerët e policisë.

Mesazhi i saj audio nga brenda burgut

“Dua vetëm drejtësi dhe mundësinë për të mbrojtur veten.

Përshëndetje popullit të Iranit. Unë jam Najmeh Amini, 23 vjeçe, dhe po flas nga burgu qendror i Mashhadit. Ju lë këtë mesazh më 18 shtator 2026.

Populli im, pas tetë muajsh pasigurie, dënimi im me vdekje u dha më 16 shtator 2026, në Degën 6 të Divizionit Penal të Gjykatës Revolucionare, nga gjyqtari Ashyan.

Nuk po përpiqem ta paraqes veten si heroinë sot. Po kërkoj vetëm një gjë: të jesh zëri im. Jam një vajzë e pafajshme, një grua e re me kaq shumë shpresa dhe ëndrra. Kam prindër që më presin – një familje që zgjohet çdo mëngjes nga frika se mos më humbasin.

Nuk dua që gjurma ime e fundit të jetë disa rreshta në një dosje çështjeje. Nëse zëri im arrin jashtë burgut, ju lutem, mos e dëgjoni vetëm për një moment dhe pastaj ta harroni! Njerëz, e vetmja gjë që dua është drejtësia dhe mundësia për të mbrojtur veten.

U kërkoj avokatëve, juristëve, aktivistëve të të drejtave të njeriut dhe të gjithë atyre që dëgjojnë zërat e njerëzve të pafajshëm të shqyrtojnë dosjen time.

U kërkoj organizatave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut dhe organeve kompetente të Kombeve të Bashkuara të dëgjojnë zërin tim dhe të hetojnë e monitorojnë ecurinë e çështjes sime.

Mbani mend emrin tim, mund të mos jem në gjendje të flas më kurrë.

Por, për sa kohë që jetoj, kam një shpresë: para se litari të shënojë fundin e jetës sime, do ta shoh Iranin tim të begatë dhe të lirë.” /PiranjatNews/