Një grup studentësh dhe të rinjsh janë mbledhur para Bashkisë së Durrësit, ku po protestojnë në mbësht...
EDITORIAL
Unë e njoh atë djalin e shtrirë përtokë!
PiranjatPërditësimi i fundit 16 Tetor 2026, 22:36
Nga Dojna Mema
Kjo është protesta.
Të rinj, studentë, gjimnazistë… përballë policëve me skafandra, mburoja dhe autobote…
Ëndrrat, përballë shkopinjve të gomës.
Dhe herë pas here, një tufë policësh sulen e kapin një djalë të ri, e shtrijnë përtokë, e godasin me shqelma, grushte e shkopinj, edhe pse është i palëvizshëm.
Ai djalë shpesh nuk ka në duar asgjë. Ndoshta, vetëm një çantë shpine.
Një çantë që duhej të mbante librat, me një shishe ujë, me një maskë kovidi, me një bukë me vezë të mbështjellë nga shtëpia.
Ai djalë është fëmija i dikujt. Ka një nënë që pret me ankth duke parë lajmet, se mos i sheh emrin apo fytyrën. Një nënë që nuk i thotë dot “mos dil atje”, sepse ia kupton arsyet, ia di hallet. Një nënë që shpreson që të mos e kapin, të mos dalë në ballë, të mos i ndodhë gjë.
Dhe tani është përtokë, me krahët mbi kokë, ndërsa mbi të bien shkopinjtë.
Nuk e di kush është. Por e njoh.
E njoh, sepse e di nga vjen. Ai vjen nga ajo shtëpi shqiptare ku ka dëgjuar vetëm një fjali, ditë pas dite: “S’na dalin lekët.”
Ka parë nënën që kthehet nga pazari me çantën bosh. Ka parë babanë të kthehet nga puna i kërrusur, i papaguar a i keqpaguar, i shkelur me këmbë. E ka parë atë burrë të përulet, të pranojë, të gëlltitë, të heshtë. Dhe ka vendosur një gjë të vogël, por të madhe: unë nuk do të bëhem si ai.
Po çfarë rruge i kanë lënë? Të mësojë vite me radhë në një klasë pa xhama, me drejtorë e mësues militantë, për një diplomë pa vlerë, nëse nuk je patronazhist. Ose një biletë për në Londër, për në shtëpitë e barit, prej nga kthehesh i pasur, por ke humbur veten.
Ai është ende gjimnazist. Dhe ka zbuluar rrugën tjetër, atë që nuk ta mësojnë në shkollë e as ta përmendin në shtëpi: të ngresh zërin. Të mos e ulësh kokën. Të kthesh dorë.
Ka shumë prindër sonte që do ta gdhijnë natën në dyer komisariatesh të një shteti represiv e policor, duke pritur se mos ua nxjerrin djalin apo vajzën.
Uroj shumë që sonte të mund të kthehen pranë jush e të flenë në shtëpi. Dhe di që nesër, Shqipëria e tyre do të jetë më e mirë, sepse të tillë janë ata./piranjat
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Piranjat.al sipas ligjit Nr. 35/2016 “Për të drejtën e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi pa autorizimin e Piranjat.al në të kundërt çdo shkelës do të mbajë përgjegjësi.
