Deputetja e Partisë Demokratike, Jorida Tabaku, ka komentuar protestat kundër qeverisë, duke deklaruar se kërkesat për dorëheqjen ...
BOTA
Vdes në moshën 89-vjeçare Umberto Picci, një nga paparacët e fundit të “Dolce Vita”
PiranjatPërditësimi i fundit 29 Shtator 2026, 16:51
Fotografi italian Umberto Picci, i cili deri pak ditë më parë vijonte bashkëpunimin me gazeta dhe faqe interneti lajmesh, ka ndërruar jetë sot në moshën 89-vjeçare. Picci konsiderohej nga mediat italiane si një nga “paparacët” e fundit të epokës së “Dolce Vita”, periudhës së artë kur Roma ishte një nga qendrat kryesore të kinemasë ndërkombëtare.
Gjatë karrierës së tij të gjatë, Picci fiksoi me objektivin e tij disa prej emrave më të njohur të kinemasë, mes tyre Marcello Mastroianni, Vittorio Gassmann, Roberto Rossellini, Elizabeth Taylor dhe Richard Burton. Një nga episodet më të veçanta të karrierës së tij ishte përleshja me grushte me aktorin Gérard Depardieu, teksa përpiqej ta fotografonte. Picci njihej për marrëdhënien e drejtpërdrejtë me personazhet që ndiqte dhe shpesh u drejtohej yjeve të kinemasë në mënyrë familjare.
Përveç bashkëpunimeve me gazeta dhe revista italiane, fotografi punoi edhe me media të huaja, përfshirë revistat amerikane People dhe Time.
Interesi i Piccit u përqendrua veçanërisht te aktorët që punonin në studiot e Cinecittà-s, si dhe te jeta shoqërore në Via Veneto, një nga zonat më të famshme të Romës gjatë viteve të “Dolce Vita”.
Ai rrallëherë fotografonte në poza të parapërgatitura. Në vend të tyre, preferonte të kapte momente spontane dhe private nga jeta e regjisorëve dhe aktorëve që jetonin e punonin në kryeqytetin italian, i cili në atë periudhë njihej si “Hollivudi mbi Tiber”.
Nga vitet 1980, Picci e zhvendosi fokusin profesional drejt politikës. Edhe në këtë fushë, ai vazhdoi të kërkonte një këndvështrim të veçantë, duke synuar të kapte detaje të panjohura të personazheve që fotografonte.
Për Piccin, fotografia ishte mbi të gjitha pritje dhe vëzhgim. Ai priste me durim atë që e quante “momentin vendimtar”, çastin që mund të zbulonte një tjetër aspekt të realitetit dhe të personit përballë objektivit.
